Το πρόσωπο μας το κοιτούσαμε στο καθρέφτη και δεν το αναγνωρίζαμε.
Ήταν χλωμό, άχρωμο και άτονο. Δεν μπορούσαμε να χαμογελάσουμε όπως πρώτα πια. Δεν μπορούσαμε να εμπιστευτούμε τους ανθρώπους πια. Κοιτούσαμε τα μάτια μας. Δεν τα είχαμε ξαναδεί έτσι. Ήταν μελαγχολικά και μπερδεμένα. Τα μάτια μας και ο νους μας δεν μπορούσαν να συλλαβίσουν την εικόνα της προδοσίας που περνούσαμε στη ζωή μας. Αυτά τα μάτια ήταν ξεκάθαρα προδομένα. Το πρόσωπο μας ήταν μουδιασμένο. Είχαμε δεχτεί τη σφαλιάρα της προδοσίας κατάμουτρα. Ήταν βαριά, απότομη και αναπάντεχη.
Τώρα βρισκόμαστε στο 2023, αλλά τότε ήταν 2019. Τότε που όλοι έδιναν μια μάχη, εκτός από ορισμένους που λιποτάχτησαν, και τώρα έρχονται ξανά στο προσκήνιο, ζητώντας να τους εμπιστευτούμε τις τύχες του Δήμου Ωραιοκάστρου. Τόσο ξεδιάντροπα. Χωρίς κανένα ίχνος ενοχής και τύψης. Η εμπειρία όμως της προδοσίας που βιώσαμε, μας έκανε να συνειδητοποιήσουμε πως κάναμε ένα τεράστιο σφάλμα. Εμπιστευτήκαμε τους λάθος ανθρώπους. Αυτούς που μας πρόδωσαν τότε, και αυτούς που μας προδίδουν τώρα. Ευτυχώς ελάχιστοι. Η μεγάλη πλειοψηφία τους γύρισε την πλάτη.
Τώρα ο χρόνος στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ο μεγαλύτερος μας σύμμαχος. Θέλει καιρό να χτίσουμε με άλλα χέρια αυτά που μας γκρέμισαν. Όμως τώρα ξεκινάμε να βάζουμε την ζωή μας σε μία νέα τάξη, η οποία θα στηρίζεται σε ανθρώπους ντόμπρους, και αληθινούς απέναντι μας. Τώρα που καταλάβαμε τη πλεκτάνη που έγινε σε βάρος μας, αισθανόμαστε καλύτερα. Μας αποκάλυψαν το πραγματικό τους πρόσωπο και καταλάβαμε την ασχήμια τους. Αυτοί οι άνθρωποι αποδείχτηκαν ψεύτικοι και ολιγόψυχοι. Δεν χωράνε στη ζωή μας πια. Δεν χρειάζεται να χαραμίσουμε ούτε ένα δευτερόλεπτο για να τους σκεφτούμε.
”ΜΙΑ ΣΚΕΨΗ”
