Μία πόλη μπορεί να συγχωρέσει την καθυστέρηση. Δύσκολα όμως συγχωρεί, και πολύ πιο δύσκολα ξεχνάει τη μετατόπιση των προσδοκιών. Η επέκταση του Μετρό Καλαμαριάς επρόκειτο αρχικά να λειτουργήσει έξι μήνες μετά την έναρξη της βασικής γραμμής. Στη συνέχεια η ημερομηνία μετατέθηκε για τον Νοέμβριο του 2025, ακολούθησε η άνοιξη του 2026, έπειτα τα τέλη Ιουλίου και πλέον γίνεται λόγος για λειτουργία λίγες εβδομάδες πριν από τη ΔΕΘ. Το θέμα δεν είναι μόνο η μετάθεση των ημερομηνιών. Είναι ότι για ακόμα μία φορά δεν υπάρχει εμπιστοσύνη στη σχέση κράτους και πολίτη.
Σίγουρα οι μεγάλες υποδομές απαιτούν ασφάλεια, κανείς μας δε θέλει ένα μετρό που δεν έχει τις απαραίτητες πιστοποιήσεις. Αυτό που δεν είναι αποδεκτό είναι να μεταβάλλεται διαρκώς το χρονοδιάγραμμα ενός τόσο σημαντικού δημόσιου έργου. Η πολιτική δεν είναι για να υπόσχεται αλλά για να λέει από την αρχή τι μπορεί να γίνει. Οι δημόσιες εξαγγελίες δεν έχουν μόνο επικοινωνιακή αξία. Πάνω σε αυτές οργανώνουν τον προγραμματισμό τους επιχειρήσεις, εργαζόμενοι και νοικοκυριά. Η αξιοπιστία μιας κυβέρνησης δε μετριέται από το πόσες ημερομηνίες ανακοινώνει, αλλά από το πόσες τηρεί.
Για να λειτουργήσει σωστά η δημοκρατία χρειάζεται οι πολίτες να εμπιστεύονται τους θεσμούς, τους πολιτικούς να λογοδοτούν, να υπάρχει ψυχραιμία στον πολιτικό διάλογο και οπωσδήποτε διαφάνεια.
Η Καλαμαριά δεν ζητά προνομιακή μεταχείριση. Ζητά συνέπεια. Γιατί η εμπιστοσύνη των πολιτών δεν χάνεται από μία καθυστέρηση, χάνεται όταν οι υποσχέσεις μετατρέπονται σε διαρκώς μετακινούμενες ημερομηνίες. Και όλοι οι πολίτες ζητούν ένα κράτος που να εμπνέει εμπιστοσύνη και μία πολιτική που να παράγει αποτέλεσμα έναντι εντυπώσεων.
*Η Μαρία Γουργούρη είναι Οικονομολόγος | Μέλος ΟΕΕ.
