Πόσες φορές δεν το έχω γράψει και δεν το έχω σκεφτεί αυτό όσο ήμουν έφηβη! Εάν κάποια υπηρεσία είχε πρόσβαση στο ημερολόγιό μου, θα με απομάκρυνε αδίκως από την οικογένειά μου. Ήμουν μάλλον ένα χαρούμενο παιδί, με παιχνίδι, πολύ διάβασμα, πολύ κέντημα και πολλή μουσική. Μονίμως ερωτευμένη από το Δημοτικό και μονίμως ένα μπάχαλο τα πράγματα μέσα μου. Το ντοσιέ μου (το πρόχειρο) είχε κολλημένες φωτογραφίες του John Lennon, του δρομέα Παπαγεωργόπουλου, μετέπειτα δημάρχου Θεσσαλονίκης και απεγνωσμένες φράσεις παρμένες από τον Καζαντζάκη που πρέπει να είναι απαγορευμένο ανάγνωσμα στην εφηβεία.
Η κυρίαρχη φράση ήταν: «ως πότε;». Οι έφηβοι έχουν γονείς, πηγαίνουν στο σχολείο, έχουν συνεχή αλληλεπίδραση με την πανίσχυρη ομάδα των συνομηλίκων και τα ΜΜΕ. Οι γονείς έχουν πείσει τα παιδιά τους ότι τα αγαπούν και τα αποδέχονται όπως είναι; Όπως θέλουν, όπως μπορούν να είναι; Δεν θα είναι καλοί μαθητές όλα τα παιδιά. Η ζωή που τους κληροδοτήσαμε είναι άθλια από οικονομική άποψη και όχι μόνον. Και οι πολιτικές διέξοδοι δεν πείθουν.
Το σχολείο μυρίζει μούχλα και γραφειοκρατία. Οι εκπαιδευτικοί είναι αποθαρρημένοι, το σχολείο δεν ανταποκρίνεται στις σημερινές κοινωνικές ανάγκες. Τα βιβλία δεν είναι ελκυστικά και ο χώρος αντιαισθητικός και μη λειτουργικός. Η κυβέρνηση διαθέτει έναν ψυχολόγο για 4 σχολεία, ενώ θα έπρεπε να είναι 4 ψυχολόγοι για κάθε σχολείο. Ο ψυχολόγος δεν είναι στο σχολείο για τα προβληματικά παιδιά. Είναι εκεί για να συναντιέται με κάθε τάξη μία τουλάχιστον φορά την εβδομάδα για ένα δίωρο, εν είδει ομαδικής θεραπείας, για να προλαμβάνει τα προβλήματα. Εκεί θα συζητηθούν τα προβλήματα υπαρκτά ή φανταστικά (τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι έφηβοι, υπαρκτά ή όχι, κατανοητά ή μη, εφ´ όσον οι νέοι τα νιώθουν υπάρχουν), θα δοθούν λύσεις, θα διασκεδαστούν οι αγωνίες των παιδιών.
Οι συνομήλικοι είναι ισχυρή επίδραση στην εφηβική ηλικία και όχι πάντοτε θετική. Οι έφηβοι είναι απελπισμένοι μαζί με τους κολλητούς τους, μαζί αποτυγχάνουν, μαζί ονειρεύονται, μαζί χαίρονται και μαζί απελπίζονται. Έχουμε εξασφαλίσει την επαφή των παιδιών μας με κάποιον ενήλικο; Εγώ είχα πάντα μία μεγαλύτερη ξαδέλφη που με άκουγε χωρίς να με κοροϊδεύει που με προσγείωνε γλυκά. Είχα και μία πολύ cool θεία που ήξερα ότι ήταν πάντοτε εκεί. Μπορεί να είναι οι γονείς, μία 24ωρη τηλεφωνική γραμμή…
Τα ΜΜΕ παρέχουν συνεχώς αδιαμεσολάβητα επικίνδυνα πρότυπα που πολύ εύκολα παρασύρουν τους νέους σε αδιανόητες πράξεις έως και στην αυτοκτονία. Ο ρομαντισμός που πάει χέρι-χέρι με την εφηβεία έχει ηρωοποιήσει την αυτοκτονία και την καθιστά ελκυστική. Η αυτοκτονία, σε μεγάλο βαθμό, προϋποθέτει ως υπόστρωμα την κατάθλιψη. Δηλαδή ο επιτυχής τρόπος αντιμετώπισης της αυτοκτονίας των νέων μπορεί να είναι η πολυ-παραγοντική αντιμετώπιση, οργανωμένα από γονείς και σχολείο προκειμένου να αποκτήσουν ψυχική ανθεκτικότητα. Είναι αδιανόητο να χάνονται νέοι άνθρωποι. Αυτή η ζωή είναι δύσκολη και έχουμε χρέος να την φτιάξουμε καλύτερη για τους νέους ανθρώπους.
Η αυτοκτονία νέων ανθρώπων είναι η μεγαλύτερη απόδειξη της δικής μας αποτυχίας.
