“Στον πόλεμο (…) είσαι υποχρεωμένος να είσαι με τον νικητή ή τουλάχιστον να μην είσαι με το χαμένο… Ο χαμένος θα είναι ασφαλώς η Γιουγκοσλαβία…” (Βήμα, 25/4/1999).
Τέτοια λεβέντικα κριτήρια. Αυτός, δηλαδή, θα μπορούσε να πάρει πολύ κόσμο στο λαιμό του το ’40. Γιατί τότε ξέρετε ποιος φάνταζε ότι θα ήταν ο νικητής…
Αλλά τα ΝΑΤΟτρομπόνια έχουν κι άλλα κριτήρια για το πώς τοποθετείται κανείς στον πόλεμο:
Αυτά γράφονταν 25/3/1999 (Βήμα) όταν βομβαρδιζόταν η Γιουγκοσλαβία και στο Βερολίνο οι της ΕΕ υπέγραφαν τον σφαγιασμό της.
Πάντως πρέπει να του αναγνωριστεί ότι και τότε και τώρα ο ΝΑΤΟλιβανωτός του με το ίδιο ήθος εκφέρεται: “Μπαγλαμάδες” σήμερα όσοι λένε τα Μπολσόι και η Τέχνη να είναι αντιπολεμική ζώνη, “Δέκα καραγκιόζηδες και πενήντα σαλεμένοι” τότε (Βήμα, 11/11/1999) όσοι διαδήλωναν στην Αθήνα, κατά του Κλίντον και της πολεμικής πολιτικής των ΗΠΑ.
