Μετά τις σοβαρότατες καταγγελίες της κυρίας Σοφίας Μπεκατώρου, αλλά και άλλων αθλητών για σεξουαλική κακοποίηση, αρχίζουν και ξεφυτρώνουν με απίστευτη ευκολία – σαν τα μανιτάρια – παντός είδους κακοποιήσεις.
– Γράφει ο Κώστας Τσιτούνας
Κάθε «ξεχασμένη» ηθοποιός, τραγουδίστρια, wannabe σταρλετίτσα, ινφλουένσερ κ.ο.κ. βγαίνει και καταγγέλλει στα ΜΜΕ ότι βιάστηκε πριν από 20 χρόνια ή ότι πριν από 30 χρόνια κάποιος εργοδότης της έκανε χυδαία επίθεση και πάει λέγοντας. Μπάστα λίγο αδέρφια γιατί στο τέλος θα χαθεί η έννοια των λέξεων «βιασμός» και «κακοποίηση», πίσω από την ανάγκη αυτοπροβολής.
Θα μου πείτε καθένας ή καθεμιά έχει το 15λεπτο που του αναλογεί στην δημοσιότητα. Ναι, σύμφωνοι, υπάρχει όμως ο κίνδυνος ανάμεσα στα ξερά να καούν και τα χλωρά. Ανάμεσα δηλαδή στις σοβαρές περιπτώσεις οι οποίες πρέπει να εξεταστούν από τη δικαιοσύνη, να «ξεπλυθούν» και όλες αυτές οι αστείες περιπτώσεις που ανελίχθηκαν επαγγελματικά με τα «προσόντα» τους και τώρα δήθεν θυμήθηκαν ότι είναι θύματα…
Αφού δηλαδή καβάλησαν όλα τα… καλάμια με πλήρη συνείδηση του τι ακριβώς έκαναν, αφού έβγαλαν ένα σκασμό εμφανίζονται τώρα ως… αθώες περιστερές, κατάλευκες και υπερπαρθένες…
Ε αυτό πάει πολύ.
Η «πιάτσα» είναι μικρή και λίγο έως πολύ άπαντες γνωρίζουν ποια ή ποιος ανέβηκε με το σπαθί του. Οπότε, κάποιες «κυρίες» (με «κ» μικρό), καλό θα ήταν να μην βγαίνετε στα Μέσα Ενημέρωσης με ύφος τεθλιμμένης χήρας και με σπαραγμό να μας λέτε το δράμα σας ότι σας την έπεσε το αφεντικό σας και δεν του κάτσατε…
