Tα κυβερνητικά ΜΜΕ είχαν ήδη δημοσιεύσει, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας στις ΗΠΑ, σχόλια κατά του Προέδρου Τζο Μπάιντεν.
Ο Ερντογάν και η σύζυγός του τάχθηκαν ανοιχτά στο πλευρό του Τραμπ. Οι δύο πρόεδροι είχαν μία ιδιαίτερη σχέση, κοινά προσωπικά, πιθανώς εμπορικά, συμφέροντα. Οι γαμπροί των δύο Προέδρων, Μπεράτ Αλμπαϊράκ και Τζάρετ Κούσνερ, ήταν πολύ δραστήριοι στον τομέα των πολιτικο-διπλωματικών σχέσεων.
Ο, δε, νέος Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, Τζο Μπάιντεν, είχε ήδη γνωρίσει προσωπικά τον Ερντογάν, κατά τη θητεία του ως αντιπρόεδρος στην ομάδα του Ομπάμα. Επιπλέον, ο Μπάιντεν είχε προβεί σε ιδιαιτέρως σκληρές δηλώσεις (Δεσποτικός, Ισλαμιστής…) κατά του Ερντογάν πριν από την έναρξη της προεκλογικής του εκστρατείας.
Ο Τούρκος Πρόεδρος προφανώς απογοητευμένος, για να παραδεχτεί τη νίκη του Μπάιντεν, ήταν εκ των τελευταίων αρχηγών κρατών που απέστειλαν συγχαρητήριο μήνυμα στον εκλεγμένο Πρόεδρο.
Αντιστρόφως, ενώ ο Μπάιντεν κάλεσε αρκετούς αρχηγούς κρατών και κυβερνήσεων, ουδείς από τη νέα διοίκηση των ΗΠΑ κάλεσε τον Ερντογάν.
Η παρέμβαση, στη Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών, του νέου Υπουργού Εξωτερικών, Άντονι Μπλίνκεν, διατάραξε την καθιερωμένη τάξη πραγμάτων στην Άγκυρα. Διότι, ο νέος Υπουργός Εξωτερικών τόλμησε να αποκαλέσει την Τουρκία «υποτιθέμενο στρατηγικό εταίρο».
Όλες οι δηλώσεις των άλλων αξιωματούχων της νέας κυβέρνησης των ΗΠΑ είναι εξαιρετικά επικριτικές ως προς το καθεστώς της Άγκυρας. Η Ουάσινγκτον προτιμά να στηρίζει δημόσια την Ελλάδα και την Κύπρο και δεν αναφέρει καν το όνομα της Τουρκίας.
Δύο ακόμη χτυπήματα έπληξαν τον Ερντογάν. Πρώτον, ένας ανώτερος αξιωματούχος των ΗΠΑ και ο εκπρόσωπος Τύπου του ΟΗΕ κάλεσαν την Άγκυρα, και τη Μόσχα και το Αμπού Ντάμπι, σε άμεση αποχώρηση από τη Λιβύη. Είναι πολύ πιθανόν ότι αυτό το κάλεσμα έχει την υποστήριξη της Ουάσιγκτον.
Δεύτερον, την ίδια ημέρα, Παρασκευή 29 Ιανουαρίου, το διεθνώς αναγνωρισμένο Κοινοβούλιο του Τομπρούκ (Λιβύη) δήλωσε ότι το Εφετείο της Λιβύης ακύρωσε την υπογραφείσα -μεταξύ της Άγκυρας και της υποστηριζόμενης από τον Ερντογάν Κυβέρνησης Εθνικής Συμφωνίας του Φαΐζ-αλ-Σάρατζ- Σύμβαση ως προς τα Θαλάσσια Σύνορα Τουρκίας-Λιβύης (στη Μεσόγειο).
Ο Ερντογάν είχε ήδη δεχθεί ένα ακόμη πλήγμα, από το «φίλο του Πούτιν»: τον αποκλεισμό της Άγκυρας από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων στο Καραμπάχ. Ο Πούτιν ήταν ο κυρίαρχος, ο μετρ, του παιχνιδιού, προσκάλεσε μόνον το Ερεβάν και το Μπακού.
Ο Τούρκος Πρόεδρος ήθελε να χρησιμοποιήσει τις αντιφάσεις μεταξύ Μόσχας, Ουάσινγκτον και Βρυξελλών, αλλά εφεξής καμία από αυτές τις τρεις πρωτεύουσες δεν υποστηρίζει τον Ερντογάν. Για αυτόν το λόγο, άλλωστε, ο Τούρκος Πρόεδρος άλλαξε πλέον τη στρατηγική του και θέλει να γίνει αποδεκτός από την Αθήνα, το Παρίσι και την Ουάσιγκτον ως ένας καλός συνομιλητής ή ακόμη και ως ένας καλός σύμμαχος, στον οποίο μπορεί κανείς να στηριχθεί.
Τα χαστούκια και τα φιλιά του Ερντογάν προς τις τρεις πρωτεύουσες δεν έχουν πολλές πιθανότητες να επιτύχουν το στόχο τους. Ιδιαίτερα αποδυναμωμένος στο εσωτερικό, ανίκανος να ξεπεράσει την εντεινόμενη -από την πανδημία του κορωναϊού- οικονομική κρίση, ο Ερντογάν έχει όλο και λιγότερους φίλους και συμμάχους στην Τουρκία και το εξωτερικό.
Ραγκίπ Ντουράν
