Οι απόψεις διίστανται. Οι υποστηρικτές της κυβέρνησης, αλλά και όσοι κινούνται στα δεξιά του πολιτικού φάσματος ήδη έχουν πάρει θέση και ζητούν από τον υπουργό Προστασίας του πολίτη να εφαρμόσει κατά γράμμα το νόμο, κάτι που έγινε ήδη. Να μην επιτρέψει δηλαδή την διεξαγωγή εκδηλώσεων, ούτε βεβαίως και την καθιερωμένη πορεία προς την Αμερικανική Πρεσβεία, αφού προφανώς κάτι τέτοιο θα αποτελέσει μια μεγάλη εστία μετάδοσης του ιού. Είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι δεν θα μπορέσουν να τηρηθούν υγειονομικά πρωτόκολλα ασφαλείας όταν δεκάδες χιλιάδες πολιτών θα θελήσουν να βγουν στους δρόμους.

Από την άλλη μεριά ο αντίλογος όσων ανήκουν στο φάσμα της αριστεράς κινείται στο επιχείρημα ότι κάτι τέτοιο θα δημιουργήσει προηγούμενο κατά των διαδηλώσεων και θα υποβαθμίσει το νόημα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου… Βέβαια κανείς δεν βγαίνει καθαρά να πει «πάμε να κάνουμε πορεία», τουλάχιστον από τα επίσημα κόμματα. Θα ήταν λίγο άτοπο κάτι τέτοιο. Να μιλάς δηλαδή για ανάγκη προστασίας του πληθυσμού και ταυτόχρονα να καλείς τους πολίτες να πραγματοποιήσουν μεγαλειώδη συγκέντρωση στους δρόμους της Αθήνας.

Το ερώτημα είναι αν θα μπορούσαν με κάποιο τρόπο οι πολίτες που θέλουν να τιμήσουν την εξέγερση του Πολυτεχνείου να το κάνουν χωρίς να δημιουργηθούν συνθήκες συγχρωτισμού. Το βλέπω δύσκολο… Προσωπικά, λύση δεν έχω. Κάθε χρόνο τιμούσα τον αγώνα αυτών των παιδιών με ένα απλό λουλούδι στον χώρο του Πολυτεχνείου.

Τα τελευταία χρόνια το σταμάτησα και αυτό εξαιτίας διαφόρων επεισοδίων που αμαύρωναν τη μνήμη της εξέγερσης. Προτιμώ να μιλάω μόνο στα παιδιά μου για την εξέγερση σα να είναι κάτι φαντασιακό. Δεν τους λέω ούτε για επετείους, ούτε για πανηγυράκια που «καπελώνονται» από διάφορους κομματικούς φορείς και στη συνέχεια αμαυρώνονται από διάφορους παρακρατικούς… Προτιμώ να έχουν μια πιο ρομαντική εικόνα για το τι συνέβη εκείνη την περίοδο. Επί του πρακτέου δηλαδή και ο covid να μην υπήρχε πάλι δεν θα πήγαινα στην πορεία. Δεν τον χρειάζομαι ως άλλοθι, ούτε ως δικαιολογία. Δεν πηγαίνω συνειδητά. 

Μοίρασε το άρθρο!