04/08/2016
Μια φάση στο ογδόντα φεύγα, ένα σουτ, παγωνιά μέσα στον Αύγουστο, απέναντι κάτι ανθρωπάκια τρέχουν στο πέταλο, ακούς πάλι τις φωνούλες που πανηγυρίζουν μέσα σε τριάντα χιλιάδες λαρύγγια, κλωτσάς, βρίζεις, καταριέσαι, λιποθυμάς.
Γίναμε ΠΑΟΚ ο καθένας για τον δικό του λόγο. Αλλά παραμείναμε ΠΑΟΚ για τον ίδιο λόγο όλοι μας. Για το «μόνο στον ΠΑΟΚ συμβαίνουν αυτά, ρε φίλε». Ναι, ρε, μόνο στον ΠΑΟΚ. Γι’ αυτό μας μαγεύει. Γι’ αυτό δεν μπορείς να ξεκολλήσεις. Για όλα αυτά τα «μόνο στον ΠΑΟΚ». Κόντρες, ευκαιρίες, κόκκινες, τραυματισμοί, τσαφ, δοκάρι και έξω. Μόνο στον ΠΑΟΚ. Παλεύεις να διώξεις τόσα χρόνια το 14 που σου είχε κάνει «σσσ» και μόλις τον διώχνεις τρως γκολ από ένα 14 που σου κάνει «σσσ». Μόνο στον ΠΑΟΚ. Δεν μπορούν τα χωριά να αλλάξουν πάσα μεταξύ τους και σ’ εμάς τρία γκολ σε τρεις φάσεις. Μόνο στον ΠΑΟΚ. Μόνο στον ΠΑΟΚ. Χάνεις με τον Άγιαξ, με τον Άγιαξ, με τον Άγιαξ, ρε μαλάκα, δέκα ευκαιρίες, οι τρεις για να το κάνεις 2-0 από το ημίχρονο που δεν τις χάνει ούτε ερασιτέχνης, που έχεις προηγηθεί 1-0 στα τρία και κάτι λεπτά και σκέφτεσαι «ναι, ρε πούστη, σήμερα με ξεπληρώνει για τόσες δεκαετίες», δε σου κάνει ούτε μία φάση ποιος, ο Άγιαξ, ναι, ρε μαλάκα, ολόκληρος Άγιαξ σε τρόμαξε μόνο με πέναλτι που κάνει ένας πιο βλάκας από τους βλάκες τη στιγμή που λήγει το ημίχρονο χωρίς λόγο, αν είναι δυνατόν, περνάς ένα ακόμα ημίχρονο και κρατάς πάλι αυτό το μεγαθήριο της ευρωπαϊκής ιστορίας με τα τέσσερα Πρωταθλητριών χωρίς να μπορεί να σε τρομάξει ως το τέλος, σκέφτεσαι «παράταση», σκέφτεσαι «πέναλτι», σκέφτεσαι «με αδικεί η πουτάνα η μπάλα και μόνο που δεν τους έχω τέσσερα-μηδέν», μια φάση στο ογδόντα φεύγα, ένα σουτ, παγωνιά μέσα στον Αύγουστο, απέναντι κάτι ανθρωπάκια τρέχουν στο πέταλο, ακούς πάλι τις φωνούλες που πανηγυρίζουν μέσα σε τριάντα χιλιάδες λαρύγγια, κλωτσάς, βρίζεις, καταριέσαι, λιποθυμάς. Η ιστορία της ζωής μας. Αν δε σ’ αρέσει, φύγε μικρός από τούτο το παραμύθι -χάπι εντ δεν υπάρχει. Μόνο στον ΠΑΟΚ. Μόνο ΠΑΟΚ. Δεν έχει ευτυχισμένο τέλος εδώ. Δεν έχει τέλος.
Ισοβίτης
