“Απευθύνομαι στους “ειρηνιστες” και πονόψυχους που έχουν κατακλύσει το FB τις τελευταίες μέρες.Επειδή μάλλον οι περισσότεροι έχουν παρωπίδες στα μάτια ή κατέχουν πολύ επιλεκτική μνήμη,θα σας υπενθυμίσω.
Ξέρετε,αγαπητοί,
ο πόλεμος δεν ξεκίνησε χθές, ο πόλεμος κρατάει
8 χρόνια τώρα, πέρα το ότι μέχρι τώρα δεν σας ενδιέφερε καθόλου.Πού είσασταν όλοι εσείς όταν ο ουκρανικός στρατός χτυπούσε πόλεις και χωριά;; 152 παιδιά σκοτώθηκαν και πόσα έμειναν ανάπηρα!
Όταν εμείς φωνάζαμε
“Save Donbass people” εσείς ενοχλημένοι πως σας χαλάμε τη διάθεση από τις εικόνες με σκοτωμένους ανθρώπους, κανατε στραβά μάτια και είχατε κουφά αφτιά.
Όταν στις 2 Μαϊου το 2014 διαπράχθηκε ένα αποτρόπαιο έγκλημα,όταν μετά από μια ειρηνική διαδήλωση Ουκρανοί ναζί
έκλεισαν τους ανθρώπους σε ένα κτίριο και τους έκαψαν ζωντανούς και αυτούς που προσπαθουσαν να ξεφύγουν από τις φωτιές και έπεφταν από τα παράθυρα,
τους χτύπαγαν με ρόπαλα μέχρι θανάτου, αυτό δεν ακούστηκε πουθενά και δεν ευαισθητοποίσε κανένα ευρωπαίο ανθρωπιστή προοδευτικό.
Όταν ο στόχος των βομβαρδισμών έπεφτε σε ένα γηροκομειο, και έβλεπες τους σκοτωμένους παππούδες στα αναπηρικά αμαξακια και λουτρά αίματος από κάτω να τρέχουν..
Μου φέρνετε αναγουλα από την υποκρισία και τον κυνισμό σας,ψεύτικες ευαισθητοποιησεις και φιλοσοφικές συζητήσεις περί του
“κακού του πολέμου”
“Αχ, δεν θέλουμε πόλεμο”.
Και ποιος το θέλει;;
Βλέπω φτηνά εικονίδια με παιδάκια και κιτρινογαλανες σημαίες και συνθήματα
“δεν θέλουμε πόλεμο “, “φοβόμαστε τον κακό θείο Πούτιν” και άλλες μπούρδες.Θέλετε να σας ποσταρω αληθινές φωτογραφίες με παιδιά
-θυματα των βομβαρδισμών του ’14
και ’15 να σας κοπεί ο ύπνος για μια εβδομάδα όπως μου κόπηκε τότε κι εμένα ;
οι Ουκρανοί συνεχίζουν να βαράνε τις πόλεις των Δημοκρατιών και εικόνες καταστραμμένων σπιτιών από κει είναι.
Δεν έχω αναφέρει το Ιράκ, τη Λιβύη, τη Συρία,
το Αφγανιστάν και τη Γιουγκοσλαβία, αλλιώς θα γράφω μέχρι αύριο”..
Η φωτογραφία δείχνει ένα μνημείο δολοφονημένων παιδιών,από τους τυφλούς βομβαρδισμούς του νατοϊκού ουκρανικού στρατού, που γινόταν από το 2014 και συνεχίζονται.
Από την Olia Klioueva, Ρωσίδα της Μαριούπολης
