Δεν περιμένατε εμάς για να σας το πούμε, αλλά παρατηρείτε κι εσείς πως η ελληνική σκηνή κόμικς δεν σταματά να ανθίζει και να εξελίσσεται. Αν είστε λάτρεις της στατιστικής, κρατήστε στον νου σας πως οι πιο σημαντικές εκδόσεις των τελευταίων μηνών αποτελούνται κυρίως από έργα Ελλήνων δημιουργών και λιγότερο από μεταφρασμένα. Στις πρόσφατες κυκλοφορίες παρατηρείται έντονα το στοιχείο της μνήμης. Ας πάρουμε το παράδειγμα του Θανάση Πέτρου. Έναν χρόνο μετά το σκιτσογραφικό του οδοιπορικό στις μνήμες που απέκτησε ως παιδί στη Νεάπολη Θεσσαλονίκης, βάζει σε σειρά τις αναμνήσεις και τις εντυπώσεις του από την εσωτερική του μετανάστευση στην Αθήνα. Τα Αμπελοκηπιώτικα της Αθήνας (εκδ. Oblik) αποτελούνται από προσωπικά αφηγήματα, σύντομες βιογραφίες των ανθρώπων που συνέδεσαν το όνομά τους με την περιοχή και ξεναγήσεις στις οδούς πέριξ της λεωφόρου Αλεξάνδρας. Παραμένουμε στην ίδια γειτονιά για το δεύτερο μέρος της σειράς 1908 (εκδ. Belle Epoque) των Κωνσταντίνου Ν. Κωλέτσου και Ανδρέα Οικονόμου, ένα Παναθηναϊκό γκράφικ νόβελ που αφορά τη δημοφιλία της αθηναϊκής ομάδας μετά την Καταστροφή της Σμύρνης.
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΤΣΟΜΠΑΝΗΣ
Με καταγωγή από τη Θεσσαλία, ο Θανάσης Καραμπάλιος προσπαθεί να θυμηθεί τα παραμύθια με τις νεράιδες και τις νύμφες που διηγούνταν η νονά του στο χωριό και συνθέτει τη Σκιά του Ολύμπου, με τέσσερις Ιστορίες και θρύλους απ’ τα χωριά της Ελασσόνας (εκδ. Jemma Press). Στο σχέδιο βλέπουμε το όνομα του 20χρονου Νίκου Σταυριανού, ο οποίος σκιτσάρει σκοτεινές φιγούρες και δημιουργεί μια απόκρυφη ατμόσφαιρα με ιαπωνικές επιρροές.
Το λαογραφικό στοιχείο εμπνέει τον Θανάση Πετρόπουλο. Τα Σκυλιά μαύρα, η τρίτη περιπέτεια της σειράς κόμικς βουκολικού τρόμου Μυστήρια πράματα (εκδ. Jemma Press), διαδραματίζεται στην Ανατολική Αγγλία. Ο ακούραστος ερευνητής Φιλήμων Καρτέρης και ο παρορμητικός Ιρλανδός περιηγητής Σερ Ζάκαρυ Νίκολσον αναζητούν σε ερευνητικό και πρακτικό επίπεδο αντίστοιχα έναν δαιμονικό μαύρο σκύλο. Κακό σκυλί ψόφο δεν έχει, που λέμε. Για τον Πάνο Ζάχαρη, η ιστορία έχει πολλή πλάκα. Οι χαριτωμένες φιγούρες με τις κατακόκκινες μύτες που απαρτίζουν τα 73 αυτοτελή επεισόδια του The Working Deadline (εκδ. Τόπος) ξεμυτίζουν σε γεγονότα της παγκόσμιας και ελληνικής ιστορίας με ατάκες του σήμερα, ενώ τα σκίτσα του Meliss και του Gounis σχολιάζουν χιουμοριστικά το «ευ ζην» μας στο Humour Sapiens (εκδ. Μικρός Ήρως) και στα Πλαστικά Όνειρα (εκδ. Black Zeus Books), αντίστοιχα.
Συχνά, ο όγκος του βιβλίου τρομάζει το εφηβικό αναγνωστικό κοινό. Ωστόσο, οι διασκευές έργων της πεζογραφίας σε γκράφικ νόβελ αποτελούν μια τέλεια εισαγωγή στον κόσμο της ανάγνωσης. Η ιστορία της θεραπαινίδας (εκδ. Ψυχογιός) της Μάργκαρετ Άτγουντ διασκευάζεται από τη Ρενέ Νο, η οποία δίνει τη δική της οπτική στη δυστοπική ψευδο-δημοκρατία της Γαλαάδ που υποδουλώνει τις ικανές για αναπαραγωγή γυναίκες. Από την άλλη, ο Τζέισον Πάμεντ από την Αυστραλία δημιουργεί ένα ευαίσθητο εικονογραφικό παζλ με φόντο δύο φίλους που ανακαλύπτουν τον Θησαυρό της λίμνης (εκδ. Μεταίχμιο).
Τα εννιά βιβλία της σειράς The Witcher του Αντρζέι Σαπκόφσκι έχουν δημιουργήσει καλτ κύμα και στην Ιαπωνία, σε βαθμό που μεταφέρεται και σε μορφή μάνγκα, όπως δείχνει το παράδειγμα του The Witcher – Ronin – O μοναχικός πολεμιστής (εκδ. Anubis). Έχοντας ως βάση το σύμπαν των βιβλίων, ο Ραφάου Γιάκι (κείμενο) και ο Χατάγια (εικονογράφηση) εμπνέονται από τους μύθους και τις παραδόσεις της περιόδου των Ίντο για την αντιμετώπιση των επικίνδυνων τεράτων. Τέλος, ο Σουεχίρο Μαρούο και το είδος του ερω-γκούρου συστήνονται για πρώτη φορά στο ελληνικό κοινό με τους Σεληνιασμένους εραστές (εκδ. Jemma Press). Εδώ, οι όμορφες φιγούρες έρχονται αντιμέτωπες με γκροτέσκα πλάσματα και ανείπωτες φρικαλεότητες, οι οποίες ακροβατούν ανάμεσα στον ερωτισμό και τον αποτροπιασμό. Τολμηρή προσπάθεια που αγγίζει τα όρια της ψυχεδέλειας, με φανατικό κοινό στις χώρες της Ευρώπης.
Η νέα του κυκλοφορία, Πλαστικά Όνειρα, διαθέτει καθαρόαιμη κομιξική αφήγηση, αλλά διατηρεί αυτή την -καλώς εννοούμενη- αλλοκοτιά που φαίνεται να χαρακτηρίζει τις δουλειές του Gounis, καταλήγοντας τελικά να αποτελεί ένα άκρως διασκεδαστικό ανάγνωσμα.
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΛΑΖΑΡΟΣ ΚΟΛΑΞΗΣ
Σ’ ένα απροσδιόριστο μέλλον, μια εταιρεία προσφέρει την δυνατότητα σε όσα άτομα το επιθυμούν να μεταφέρουν τη συνείδησή τους σε κάποιο αντικείμενο∙ μια τεχνολογική εξέλιξη που υποτίθεται πως έχει προκαλέσει ένα μπαράζ θετικών εξελίξεων, μεταξύ των οποίων και η μείωση της ανεργίας. Σε αυτή την εταιρεία βρίσκει δουλειά και η νεαρή πρωταγωνίστρια μας, η οποία σύντομα διαπιστώνει πως η αλήθεια δεν είναι όσο ουτοπική φαίνεται…
Δομημένα περισσότερο σαν ένα σύνολο (συνήθως χιουμοριστικών) βινιετών, τα Πλαστικά Όνειρα ρίχνουν μια καυστική ματιά στις καπιταλιστικές σχέσεις εκμετάλλευσης, δίνοντας -μεταξύ άλλων- ιδιαίτερη έμφαση στην υποτιθέμενη έννοια της συναίνεσης υπό συνθήκες ακραίας ανισότητας. Το αναμφίβολα ενδιαφέρον θέμα παρουσιάζεται μέσω μιας ιδιαίτερα σουρεαλιστικής ματιάς, αν και η χαλαρή δομή της ιστορίας δεν επιτρέπει ουσιαστική εμβάθυνση ούτε στα πολλά ζητήματα με τα οποία καταπιάνεται το κόμικ, ούτε στις εν δυνάμει δραματουργικά ενδιαφέρουσες στιγμές του, οι οποίες προσπερνώνται με βιασύνη. Ευτυχώς όμως, αυτό αποδεικνύεται λιγότερο προβληματικό απ’ όσο ακούγεται, μιας και το ίδιο το κόμικ ποτέ δεν παίρνει τον εαυτό του περισσότερο σοβαρά απ’ όσο πρέπει.
Το καρικατουρίστικο σχέδιο, το οποίο παραμορφώνει τις ανθρώπινες φιγούρες σε τέτοιο βαθμό, ώστε ελάχιστα να θυμίζουν ανθρώπινα όντα, κατεδαφίζει εξαρχής κάθε υπόνοια σοβαρότητας, διαθέτοντας μάλιστα και κάποιες ελαφρώς πειραματικές διαθέσεις ως προς τη δομή των πάνελ, ενώ οι διάλογοι μετατρέπονται σε ένα πολυβόλο σουρεαλιστικά κωμικών ατακών που τις περισσότερες φορές πετυχαίνει τον κωμικό του στόχο, ενίοτε με ξεκαρδιστικά αποτελέσματα. Για τους διαλόγους μάλιστα, αξίζει να σημειωθεί πως «ακούγονται» απόλυτα οργανικοί και φυσικοί, ιδανικά προσαρμοσμένοι στην ελληνική πραγματικότητα∙ αρετή που δυστυχώς μόνο δεδομένη δεν πρέπει να θεωρείται, ειδικά σε ένα είδος όπως αυτό της επιστημονικής φαντασίας, το οποίο συχνά μεταφράζεται με «άβολα» αποτελέσματα στην ελληνική γλώσσα.
