Ο γκαρντ του ΠΑΟΚ , μιλώντας στους εκπροσώπους του Τύπου μετά την ήττα από τονΓΣΛ Φάρο ανέφερε, Είναι ξεκάθαρο πώς φταίει η άμυνα μας. Όταν δέχεσαι 100 πόντους από μία ομάδα είναι δύσκολο να διαχειριστείς και να κερδίσεις το παιχνίδι. Από την αρχή δεχτήκαμε πολλά και εύκολα καλάθια και δεν ελέγξαμε ποτέ τον ρυθμό του παιχνιδιού, ώστε να πάρουμε κεφάλι στο σκορ και να το διατηρήσουμε».

Για τις απουσίες Κόνιαρη και Μαργαρίτη: «Οι απουσίες των Μαργαρίτη και Κόνιαρη είναι σημαντικές για εμάς, αλλά εκτός αυτού σήμερα δεν είχαμε συγκέντρωση, δεχτήκαμε πολλούς πόντους και ήρθε αυτό το αποτέλεσμα».

Για το παιχνίδι που ακολουθεί με την Τενερίφη: «Δύσκολο ταξίδι, αλλά θα πάμε να παλέψουμε για τη νίκη με στόχο να κάνει πιο εύκολη την πρόκριση στο Champions League».

 Η μόνη λύση για τον Άρη είναι το «πραξικόπημα»

Ο Μιχάλης Λεάνης γράφει για τον μπασκετικό Αρη που δημιουργεί μελαγχολία και τονίζει ότι η φετινή χρονιά έχει χαθεί, ενώ τα συσσωρευμένα διαπιστωμένα  χρέη στέλνουν και την επόμενη χρονιά στον κάλαθο των αχρήστων.

Παρακολούθησα το παιχνίδι του Αρη με τον Κολοσσό και λίγο έλλειψε να πέσω σε κατάθλιψη. Σάββατο απόγευμα στου δειλινού την ώρα να τραβάς αυτό το μαρτύριο!

Παρακολουθούσα και τον κόσμο στις κερκίδες αυτούς που βρέξει-χιονίσει θα βρεθούν εκεί στις κερκίδες της σάλας «Νίκος Γκάλης», γιατί χωρίς το μπάσκετ του ΑΡΗ δεν ζουν.

Το σκηνικό μού είναι εντελώς γνώριμο και παρόλη την απόσταση έφταναν εύκολα στα αφτιά μου οι ψίθυροι αποδοκιμασίας ακόμα και οι μορφασμοί δυσαρέσκειας από την απόδοση της ομάδας!

Να είσαι οπαδός του ΑΡΗ, πάνω από 40 χρονών και να νοιώθεις στην κυριολεξία υποχρεωμένος να υποστείς  την δοκιμασία μίας ακόμη ταπείνωσης.

Από τις πολλές μέσα στην χρονιά. Να είσαι οπαδός του ΑΡΗ έχοντας ζήσει μεγαλεία και κάθε εβδομάδα να βλέπεις στην μικρή οθόνη ή δια ζώσης το κάθε μπασκετικό «χωριό» της Ευρώπης να σου ρίχνει τριαντάρες και εικοσάρες!!!

Σε ένα ολόκληρο πρώτο ημίχρονο η ομάδα της Ρόδου μετρά 15 ασίστ και σε όλο το παιχνίδι 24! Και λίγες ήταν από την στιγμή που δεν υπήρχαν κορμιά και χέρια να τις σταματήσουν.

Αν προσθέσουμε μάλιστα και τα 41 ριμπάουντ της ομάδας του Λυκογιάννη εύκολα την φαντάζεσαι για διεκδικήτρια του τίτλου. Τι να κάνουν όμως κι αυτά τα παιδιά; Να παίξουν μια για την φανέλα , μια για την αξιοπρέπεια του συλλόγου , μια για την δική τους αξιοπρέπεια , για την ιστορία , για τον κόσμο , για , για , για….

Από την αρχή της σεζόν τι κάνουν δηλαδή; Για όλα αυτά δεν παίζουν;