Οι σύγχρονοι Ιούδες- και είναι πολλοί- δεν βρίσκονται ποτέ αντιμέτωποι με τις συνέπειες της πράξης τους. Δεν έχουν τύψεις, δεν διαλέγουν για τον εαυτό τους -όπως έκανε ο Ιούδας- ανάλογη με την προδοσία τους μοίρα. Δεν απαγχονίζονται …. Αντίθετα αυτοθαυμάζονται. Καταφεύγουν σε απενοχοποιητικούς – ανέντιμους για την περίπτωση της προδοσίας- μηχανισμούς άμυνας του Εγώ. Αποποιούνται κάθε ευθύνη της ανέντιμης πράξης. Φορτώνουν τον καταλογισμό της σε άλλους, ή βρίσκουν τρόπους να την δικαιώσουν ή ακόμα και να την καθαγιάσουν. Ο Ιούδας αναγνώρισε και αποδέχθηκε την ευθύνη του, πλήρωσε για το λάθος του, μια στάση που μόνο έντιμη μπορεί να χαρακτηρισθεί.
Αυτά όλα εσείς τα γνωρίζατε κ.Τσακίρη, και μιλάτε και σχολιάζετε την προδοσία του Ιούδα; Γνωρίζατε μήπως κάποιους Δημοτικούς Συμβούλους, που μέσα σε μια νύχτα ξέχασαν με πια παράταξη εκλέχτηκαν, και την επομένη τους δεχτήκατε με ανοιχτές τις αγκάλες; Και πως έγινε οι συγκεκριμένοι, εντελώς τυχαία βέβαια, να βρεθούν όλοι με θέσεις Αντιδημάρχων και Προέδρων; Οι πολίτες δεν τους επέλεξαν για να σας ακολουθήσουν, το αντίθετο μάλιστα. Δεν ζήτησαν από τα μέλη των παρατάξεων τους που τους τίμησαν, προσφέροντας τους μια θέση στα ψηφοδέλτια, την άποψη τους.
Υ.Γ. Τελικά ο Ιούδας είχε φιλότιμο. Ναι, πρόδωσε τον αγαπημένο του δάσκαλο, αλλά μετάνιωσε και τη ίδια μέρα κρεμάστηκε. Πιθανότατα είχε μεγαλύτερη τσίπα από κάποιους που κυκλοφορούν δίπλα μας.
