Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο καθηγητής, σε πολλές περιοχές της χώρας με πυκνά δάση ιδιαίτερου φυσικού κάλλους, όπως για παράδειγμα στον Όλυμπο, υπάρχουν μη επανδρωμένα πυροφυλάκεια. Επίσης, στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων σε σημεία που επιτηρούν πυροφύλακες, ακόμα και σε ιδιαίτερα τουριστικές περιοχές με απέραντες δασικές εκτάσεις (π.χ. Χαλκιδική), η επιτήρηση δεν ξεπερνάει τις δέκα ώρες το 24ωρο.

Το πρόβλημα αποκτάει τεράστιες διαστάσεις σε δάση χαμηλής ζώνης (σε χαμηλό υψόμετρο), τα οποία ως επί το πλείστον αποτελούνται από πεύκα, που είναι πολύ εύφλεκτο είδος.

Εκτός διαχείρισης τα πευκοδάση

Ο ίδιος σημειώνει ακόμα ότι απαιτούνται αλλαγές και στο σύστημα της δασοπυρόσβεσης και κυρίως με τη συγκρότηση ειδικών ομάδων δασοπυροσβεστών. Ως παράδειγμα αναφέρει νόμο του 1997, ο οποίος προβλέπει τη συγκρότηση τέτοιων ομάδων, αλλά δεν εφαρμόστηκε ποτέ.  

Πυριτιδαποθήκες τα δάση

Κατά τον καθηγητή του ΑΠΘ, αυτήν τη στιγμή τα ελληνικά δάση αποτελούν πυριτιδαποθήκες, αφού έχει συγκεντρωθεί σε αυτά τεράστια καύσιμη ύλη και βιομάζα. Την τελευταία αποτελούν τα πλεονάζοντα δέντρα σε ένα δασικό σύστημα. Όσο περισσότερο πυκνό από το φυσιολογικό είναι ένα δάσος, τόσο γρηγορότερα εξαπλώνεται η πυρκαγιά και γίνεται δυσκολότερη η κατάσβεσή της.

«Να φέρω ως παράδειγμα το περιαστικό δάσος της Θεσσαλονίκης, το Σέιχ–Σου, το οποίο έχω περπατήσει πάρα πολλές φορές. Σε μία έκταση 100 τετραγωνικών μέτρων μέτρησα πάνω από 50 δέντρα, ύψος 15-16 μέτρων το καθένα. Φυσιολογικά θα έπρεπε να είχαμε πέντε-έξι δέντρα σε μία συγκεκριμένου εμβαδού περιοχή. Μάλιστα, τα περισσότερα από τα δέντρα είχαν νεκρωθεί, αφού η φύση ξέρει να κάνει σωστά τη δουλειά της. Αυτή η πυκνοφυτεία αποτελεί πυριτιδαποθήκη. Θα πρέπει να επεμβαίνουμε στα δάση και να αραιώνουμε τα πλεονάζοντα δέντρα. Τα νεκρά αλλά και κάποια από τα ζωντανά. Η βιομάζα που θα προκύψει από την αραίωση, μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως πηγή ενέργειας και να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας. Το κάνουν αυτό πολλές χώρες στην Ευρώπη», λέει ο κ. Ζάγκας.

«Δώρο Θεού τα πευκοδάση»

Τέλος, ο καθηγητής του ΑΠΘ τάσσεται εναντίον της αλλαγής των ειδών δέντρων που φυτεύονται σε μία περιοχή μετά από πυρκαγιά και χαρακτηρίζει τα πευκοδάση ως «δώρο θεού» για την Ελλάδα.

Όπως λέει χαρακτηριστικά, τα πεύκα μπορούν να φυτρώσουν πάνω σε οποιαδήποτε επιφάνεια κι έτσι εκτάσεις να μετατρέπονται εύκολα σε δάση. Άλλα είδη δέντρων δε θα μπορούσαν να ευδοκιμήσουν σε επιφάνειες που φυτρώνουν τα πεύκα.