Η ΚΟΙΝΗ ΓΝΩΜΗ – Του latsion
Μια αποστροφή της ομιλίας της Προέδρου της Δημοκρατίας στη γιορτή για την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, άνοιξε μια μεγάλη κουβέντα για το, τι είναι κοινή γνώμη και πόση ισχύ έχει, σε σχέση με το Νόμο. Είπε συγκεκριμένα η Σακελλαροπούλου: «Η δικαιοσύνη δεν απονέμεται με βάση το κοινό περί δικαίου αίσθημα, αλλά σύμφωνα με το Σύνταγμα και τους νόμους».
Η τοποθέτησή της δεν θα τύχαινε ιδιαίτερης προβολής εάν δεν συνδεόταν με την άποψη της κοινής γνώμης για τον βιαστή Λιγνάδη και που έρχεται σε ευθεία αντίθεση με την γραφειοκρατική αντίληψη του Νόμου. Το πρόβλημα είναι, το ότι η πρόεδρος της Δημοκρατίας πήρε ανοικτά θέση υπέρ του βιαστή στη δεδομένη χρονική στιγμή.
Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά. Κοινή γνώμη είναι η επικρατούσα άποψη μεγάλου μέρους των Ελλήνων σχετικά με το θέμα αποφυλάκισης του Λιγνάδη, ενώ καταδικάστηκε αμετάκλητα για δύο βιασμούς ανηλίκων! Η άποψη βέβαια για τον βιαστή Λιγνάδη, σχετίζεται με τα κοινωνικά χαρακτηριστικά των ατόμων που εκφράζουν την άποψη και το είδος της κοινωνικοποίησης που έχουν.
Με τη δήλωση της Προέδρου, τα πήρε και η μάνα μου. «Αυτή δεν έχει παιδιά γι΄αυτό τα λέει αυτά» είπε και συνέχισε, «αν είχε κανένα αγοράκι, θα ήθελα πολύ να δω, αν θα το άφηνε δίπλα στον Λιγνάδη».
Όλοι εναντίον του βιαστή, Δεξιοί και Αριστεροί. Τρόμαξε το λόμπι της Ακροδεξιάς μέσα στην κυβέρνηση και άρχισε να διαχωρίζει τη θέση του. Ξεκίνησαν δημοσιεύματα σε χουντοφυλλάδες με δηλώσεις παπάδων ότι «η χώρα εξουσιάζεται από αδερφές και βιαστές». «Μάλλον αλλιώς τα υπολόγισαν στα υπόγεια του Μαξίμου και αλλιώς τους τα βγήκαν» είπε ο πατέρας μου.
Πήγαν αμέσως να κάνουν δημοσκοπήσεις με κατευθυνόμενες ερωτήσεις για να κατευνάσουν τον όχλο αλλά τα αποτελέσματα ήταν τραγικά για την κυβέρνηση. Πρώτη φορά αισθάνθηκαν ότι την πάτησαν με τον Λιγνάδη. Ακολούθησε βέβαια και το μείζον πρόβλημα με τις παρακολουθήσεις των τηλεφώνων και χάθηκε η μπάλα.
Ευκαιρία λοιπόν, να πιάσουμε τη μεγάλη γάγγραινα της Ελλάδας που είναι οι δημοσκοπήσεις και οι Θεοδωρικάκοι. Η μέθοδος που χρησιμοποιείται για την καταγραφή της κοινής γνώμης, είναι η σφυγμομέτρηση ή δημοσκόπηση ή «ελληνιστί» –γκάλοπ- όπως βαφτίστηκε από το όνομα του Αμερικανού στατιστικολόγου G. Gallup.
Ο ασόβαρος και κατευθυνόμενος ελληνικός τύπος σήμερα κατακλύζεται από έρευνες τέτοιου είδους με αποκλειστικό σκοπό τη στήριξη της κυβέρνησης. Στην Ελλάδα, η πλειοψηφία των δημοσκοπήσεων γίνεται κατά παραγγελία του πολιτικού και μιντιακού κατεστημένου. Είναι πολυάριθμες και πολυποίκιλες και διενεργούνται, για να πιστοποιηθεί η πρωτοκαθεδρία της Νέας Δημοκρατίας και ο βαθμός δημοτικότητας του Μητσοτάκη. Έτσι, ο πρωθυπουργός μας, βρίσκει στις σφυγμομετρήσεις μια δικαίωση των ιδεών που υπερασπίζεται, ενώ οι σύμβουλοί του και συγκεκριμένα το υπόγειο επιτελείο του Άδωνη, αντλεί από τις σφυγμομετρήσεις πληροφορίες, για να διαμορφώσει την επικοινωνιακή του στρατηγική.
Οι Ευρωπαίοι όμως, που μας ξέρουν καλά, δεν μασάνε με τα τερτίπια του Θεοδωρικάκου και κάνουν τις δικές τους σφυγμομετρήσεις της κοινής γνώμης, προκειμένου να έχουν συγκρίσεις των τάσεων σε διεθνές επίπεδο. Εκεί όμως βγαίνουν τελείως διαφορετικά αποτελέσματα από αυτά που μας πλασάρουν οι ελληνικές ρυπαροφυλλάδες. Έτσι μας κατατάσσουν τελευταίους στην ελευθερία του Τύπου!
Συγκεκριμένο παράδειγμα μιας διεθνούς δημοσκόπησης της κοινής γνώμης, είναι η έρευνα για τη διαφθορά μεταξύ των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης από διεθνείς οργανώσεις διαφάνειας, με την αποστολή ερωτηματολογίων σε ένα αντιπροσωπευτικό δείγμα πολιτών της κάθε χώρας. Στην συνήθη ερώτηση: «σε ποιο βαθμό επηρεάζονται από τη διαφθορά οι τομείς λειτουργίας του Κράτους», οι απαντήσεις δείχνουν ως πιο διεφθαρμένους τους τομείς που αφορούν τα πολιτικά κόμματα. Στη χώρα μας, οι πολίτες πιστεύουν ότι η Δεξιά είναι ο πιο διεφθαρμένος χώρος, γεγονός που γεννάει σοβαρά ερωτήματα για την ποιότητα της ελληνικής δημοκρατίας ως σύγχρονου δυτικού κράτους.
Όλα αυτά όμως, δεν φτάνουν στα αυτιά του μέσου Έλληνα, που νομίζει ότι μας επιβουλεύονται και μας ζηλεύουν για τα καλά μας. Έτσι τους απαντάμε πεισμωμένοι ότι: «όταν εμείς κάναμε δημοσκοπήσεις, εσείς ήσασταν ακόμη ανθρωποφάγοι»! Τι σημασία έχει, αν σήμερα είμαστε εμείς είμαστε οι «ανθρωποφάγοι».
