Η έξαρση της πανδημίας στη Θεσσαλονίκη λαμβάνει δραματικές διαστάσεις. Η ζωή «πάγωσε», η μικροοικονομία της πόλης έβαλε λουκέτο, τα δημόσια νοσοκομεία και το υγειονομικό προσωπικό καταρρέουν, η κυκλοφορία των πολιτών απαγορεύτηκε τις βραδινές ώρες, τα γυμνάσια και τα λύκεια κλείσανε, αλλά τα δημοτικά είναι ανοιχτά, με τα κρούσματα εντός των σχολείων να αυξάνονται σταθερά και τα τμήματα να κλείνουν το ένα πίσω από το άλλο.
ΓΡΑΦΕΙ Η ΜΑΡΙΑΝΘΗ ΠΕΛΕΒΑΝΗ
Τις τελευταίες δύο ημέρες, οι γονείς δέχονται ηλεκτρονικά μηνύματα από τη διεύθυνση των σχολείων των παιδιών τους, τα οποία τους ενημερώνουν ότι υπάρχει αύξηση των κρουσμάτων στο σχολείο και ζητώντας τους περισσότερη προσοχή.
«Δεν υπάρχει λογική» λέει η Παρασκευή Ηλιοπούλου, μητέρα παιδιών σε δημοτικό των Συκεών. «Πριν κάποιους μήνες μας λέγανε ότι τα παιδιά είναι υγειονομικές βόμβες, τώρα μας λένε ότι τα παιδιά δεν κολλάνε, έχουνε χαμηλό ιικό φορτίο, δεν μεταδίδουν, κ.λπ, αλλά αυτό που βλέπουμε στην πράξη είναι ότι και κολλάνε και μεταφέρουν τον ιό. Πως αρρωσταίνουν δηλαδή οι δάσκαλοι; Γιατί έχουμε κρούσματα στα παιδιά; Πως δεν κολλάει στην έκτη δημοτικού και κολλάει στην πρώτη γυμνασίου; Έχω δυο παιδιά στο ίδιο δημοτικό σχολείο, στο τμήμα του ενός υπάρχουν επιβεβαιωμένα κρούσματα, έκλεισε το τμήμα, τα παιδιά είναι στο σπίτι καραντίνα, αλλά ο δεύτερος σε διπλανό τμήμα πηγαίνει στο σχολείο κανονικά, ενώ παρεμπιπτόντως στο κτίριο συστεγάζονται δυο σχολεία. Τα παιδιά αλλά και οι γονείς βρισκόμαστε σε σύγχυση. Όλα στην πόλη κλείσανε, εκτός από τα σχολεία».
«Μας θυσιάζουνε» λέει η δασκάλα Ιωάννα Βερβερίδου. Σε δημοτικό σχολείο της Ευκαρπίας στη Θεσσαλονίκη όπου διδάσκει, μολύνθηκαν από τον κορονοϊό πέντε συνάδελφοί της εκπαιδευτικοί. Κρούσματα υπάρχουν και σε μαθητές. Το σχολείο κλείνει μόνο για δυο μέρες, να απολυμανθεί και θα συνεχίσει. Θα συνεχίσει να έχει 25 παιδιά μέσα στα λίγα τετραγωνικά της αίθουσας – κάποια ίσως ασυμπτωματικοί φορείς όπως λένε οι ειδικοί – να μην κάνει τεστ στους δασκάλους, να μένει ανοιχτό παρά τα κρούσματα εκθέτοντας την υγεία όχι μόνο αυτών που ζουν τη μισή μέρα μέσα στο σχολείο αλλά και των οικείων τους έξω από αυτό.
«Πρώτα αρρώστησαν δύο δάσκαλοι. Κλείσανε τα τμήματα στα οποία δίδασκαν για 14 ημέρες. Αμέσως μετά αρρώστησαν ακόμη τρεις συνάδελφοι. Ο ένας είναι στο νοσοκομείο και ο άλλος με βαριά συμπτώματα. Υπάρχουν κρούσματα και σε μαθητές, όπως έχουμε ενημερωθεί αλλά για ευνόητους, όπως μας λένε, λόγους δεν μας γνωστοποιούν πόσοι και βέβαια ποιοι μαθητές. Η απόφαση των ανωτέρων είναι να κλείνουν μόνο τα τμήματα και το σχολείο να κλείσει μόνο για δυο μέρες προκειμένου να απολυμανθεί. Υπάρχει δασκάλα στο σχολείο που ανήκει σε ευπαθή ομάδα, διαβητικός είναι και ο δικός μου σύζυγος. Τα παιδιά είναι λένε συχνά ασυμπτωματικά, δωρεάν τεστ δεν γίνονται, τα τμήματα έχουν από 25 παιδιά μέσα σε αίθουσες σε μέγεθος δωματίου, υπάρχουν δύο τουαλέτες και ένα κοινό γραφείο για τους δασκάλους, δεν είναι αυτές συνθήκες ικανές να διασπείρουν τον ιό σε μια πόλη όπου η θετικότητα στον ιό αγγίζει το 32%; Είναι σαν να μας πετάνε στην αρένα, μας αφήνουν έκθετους δασκάλους και μαθητές και κατ’επέκταση τις οικογένειές μας, τους γύρω μας».
