Το πρόβλημα είναι εκρηκτικό. Όχι μόνο για τους νέους, αλλά για όλους. Το έχω επισημάνει ξανά μέσα στον προηγούμενο χρόνο ότι η κυβέρνηση, όταν βλέπει πως δημιουργούνται εκρηκτικές και ανεξέλεγκτες καταστάσεις στην αγορά, οφείλει να παρεμβαίνει. Αλλιώς υπάρχει ασυδοσία και κίνδυνος δημιουργίας μιας φούσκας που περιλαμβάνει τους πάντες.
ΓΡΑΦΕΙ Ο ΤΑΣΟΣ ΤΑΣΙΟΥΛΑΣ
Το ράλι των τιμών για την ενοικίαση και την αγορά ακινήτου κοστίζει πολύ στα νοικοκυριά. Αφύσικα πολύ, δεδομένης της κρίσης ακρίβειας που βιώνουμε στη χώρα και του ύψους των αμοιβών των εργαζομένων.
Η κυβέρνηση όφειλε να παρέμβει σε μια εμφανή στρέβλωση της αγοράς, που καταγράφεται από όλους κι από τα επίσημα στατιστικά στοιχεία (ευρωπαϊκά και ελληνικά).
Μείωση των τιμών μην περιμένουμε. Αυτή είναι συνάρτηση άλλων παραγόντων και αποτέλεσμα της εφαρμογής επιτυχημένων μέτρων. Αν η πολιτική της κυβέρνησης πετύχει δεν θα το γνωρίζουμε άμεσα, αλλά σε βάθος χρόνου. Αλλιώς δε θα μιλούσαμε για μέτρα, αλλά για σκάσιμο φούσκας…
Η συγκράτηση όμως των τιμών, η διακοπή της ξέφρενης ανοδικής πορείας των τιμών, μπορεί να είναι άμεση. Κι αυτό είναι ένα στοίχημα που πρέπει να κερδίσει η κυβέρνηση για κοινωνικούς, αλλά και οικονομικούς λόγους. Για το συλλογικό συμφέρον, καθώς το ατομικό ήδη θησαυρίζει τα τελευταία χρόνια, ειδικά μετά το τέλος της οικονομικής κρίσης.
Στη Θεσσαλονίκη έχουμε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα συγκεκριμένα μέτρα και για την επιτυχή έκβαση της πολιτικής παρέμβασης της κυβέρνησης στην αγορά. Δεν είναι μυστικό ότι οι τιμές των ακινήτων στην ευρύτερη περιοχή έχουν ξεφύγει πολύ πάνω από τις ικανότητες του μέσου πολίτη, με αποτέλεσμα ο τελευταίος να συμβιβάζεται με ανεπαρκείς λύσεις στέγασης για οικονομικούς λόγους. Και για ενοικίαση και για αγορά. Αυτό συνεπάγεται επιδείνωση του βιοτικού επιπέδου και υποχωρήσεις με σημαντικές επιπτώσεις στην καθημερινότητα, την τσέπη και τη λειτουργία της οικογένειας ή του ατόμου, ακόμα και της επιχείρησης.
Κεντρικό ρόλο στο κυβερνητικό σχέδιο έχει η αύξηση προσφοράς ακινήτων στην αγορά με την αξιοποίηση των κλειστών διαμερισμάτων, των αναξιοποίητων ακινήτων. Μόνο που ακόμα δεν γνωρίζουμε καν τον ακριβή αριθμό τους και επίσης τη χωροθέτησή τους και την κατάστασή τους, οπότε είναι αμφίβολη και η συνεισφορά στην αντιμετώπιση του προβλήματος. Μιλάμε για 200.000 ακίνητα ή για 600.000; Πού είναι αυτά τα ακίνητα; Σε τι κατάσταση βρίσκονται σήμερα; Μια ιδέα για τη Θεσσαλονίκη την έχουμε, αλλά είναι απλώς μια ιδέα…
Είναι αντιληπτό ότι για να δούμε αποτελέσματα από την πολιτική που θα εξαγγελθεί θα απαιτηθεί αρκετός χρόνος και στο μεσοδιάστημα ο πολίτης θα συνεχίσει να βιώνει το πρόβλημα ολοένα και πιο έντονα, διότι έτσι λειτουργεί η αγορά. Βρίσκει την ευκαιρία να κερδίσει όσο το δυνατόν περισσότερα. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να προχωρήσει η κυβέρνηση στην αξιοποίηση των ανενεργών ακινήτων. Το αντίθετο. Πρέπει να το κάνει με τους ταχύτερους δυνατούς ρυθμούς, ώστε να μην αφήσει περιθώρια στην αγορά για ακόμα μία αρπαχτή σε βάρος του πολίτη.
