«Το αρχοντικό στη Λιθιά» της Ελένης Βεζύρογλου από τις εκδόσεις ΕΞΗ
Μέχρι που μπορείς να φτάσεις για να εκπληρώσεις τις πιο κρυφές σου επιθυμίες; Η ήρεμη ζωή μιας μικρής επαρχιακής κοινωνίας διαταράσσεται, καθώς το τίμημα για επιθυμίες που πραγματοποιούνται αβίαστα είναι μεγάλο. Μέσα από το σκοτάδι ξεκινά το οδοιπορικό της Αγγελικής προς τη λύτρωση, όταν μαθαίνει το μυστικό της μάνας της πως έχει έναν χαμένο αδελφό. Οι απαντήσεις είναι καλά κρυμμένες στο ορεινό χωριό που κάποτε όλα ξεκίνησαν, στη Λιθιά. Σε ένα παλιό αρχοντικό θα αναζητήσει την αλήθεια και θα γνωρίσει τον έρωτα. Ο Άρης, εκθαμβωτικός και σαγηνευτικός, γίνεται καταιγίδα δοκιμάζοντας με το μένος της να ξορκίσει τις αμφιβολίες της.
Όμως, το παρελθόν και το παρόν συγκρούονται οδυνηρά, δημιουργώντας μικρές ρωγμές, που ίσως σταθούν μοιραίες… Μια σειρά αποκαλύψεων και ένοχων μυστικών τούς παρασύρει στη δίνη της. Πού οδηγούν; Κανείς δεν μπορεί να ξέρει, κανείς δεν είναι σίγουρος… Ένας έκπτωτος άγγελος θα τους δώσει τις απαντήσεις που ψάχνουν, όμως θα ζητήσει το δικό του αντίτιμο. Το αρχοντικό στη Λιθιά κρύβει όλα τα μυστικά αυτής της συγκλονιστικής ιστορίας.
«Σελοφάν» της Έφης Γεωργάκη από τις εκδόσεις Συρτάρι
Μετέωρη ανάμεσα στο παρελθόν και το μέλλον, με μόνο σύμμαχό της την πόλη, παλεύει να απολαύσει τη διαδρομή, να λειτουργήσει για λίγο σαν αυτόνομη οντότητα που δεν καθορίζεται από τις κοινωνικές επιταγές. Απαλλαγμένη από τις ιδιότητές της, αυτές της μάνας, της φίλης, της εργαζόμενης και της νοικοκυράς, περπατά, αυτοσαρκάζεται, σκέφτεται, μιλά με τον τόπο, συναντά ανθρώπους και ιστορίες από τα παλιά. Την ίδια στιγμή μπορεί να γελά, να θλίβεται, να υπάρχει. Η διαδρομή της ξεκινά από τον Ταύρο με προορισμό το Σύνταγμα. Τι είναι αυτό όμως που τη βασανίζει, που την απελευθερώνει; Θα καταφέρει εν τέλει να φτάσει;
«Ετσι… ατάκτως ερριμμένα» του Μπάμπη Ζαννιά
Το νέο βιβλίο του Ορχομένιου δημοσιογράφου Μπάμπη Ζαννιά αποτελείται από 69 κείμενα. Το, «έτσι… ατάκτως ερριμμένα» είναι αυτό ακριβώς που λέει ο τίτλος του, κείμενα αφημένα, ξεχασμένα, διαβασμένα, ή αδιάβαστα που τώρα ένα μέρος τους τυπώθηκε και δεν είναι πλέον λόγια, αλλά σπόρος για προβληματισμό. Είναι κείμενα διαχρονικά, συνέβησαν και πάρα πολλά συνεχίζουν να συμβαίνουν. Έχουν θρονιαστεί και δεν λένε να διορθωθούν. Δεν μηδενίζω, δεν λοιδορώ, δεν στοχοποιώ, αναφέρω γεγονότα που δυστυχώς ή ευτυχώς διαδραματίστηκαν στο χωροχρόνο για τα οποία υπάρχουν αίτια και υπαίτια.
