«Βουβό κι αόρατο» θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κάποιος τον Πέτρο Αταμιάν, σε ότι αφορά την αντιμετώπιση των μεγάλων προβλημάτων και τη στάση του σε σχέση με τα προβλήματα του Δήμου Ωραιοκάστρου, και όπως δείχνουν τα πράγματα, είναι αποφασισμένος να πάει έτσι μέχρι την 8η Οκτώβρη. Αυτό φάνηκε και από το ”φτωχό” θα λέγαμε πρόγραμμα του, το οποίο το μισό είναι αντιγραφή προγράμματος άλλης παράταξης από τις εκλογές του 2019, και το άλλο μισό είναι ήδη δρομολογημένα έργα.
Όμως το να προβληματίζεσαι να έρθεις αντιμέτωπος με τα τοπικά site του Δήμου, λες και βρίσκεσαι στην εξουσία και φοβάσαι τις ερωτήσεις για τα κακώς κείμενα που έπραξες, αυτό δεν μπορούμε να το καταλάβουμε. Να φοβάσαι τον άλλον επικεφαλής της αντιπολίτευσης που δίνει τον δικό του αγώνα, που πολλές φορές είναι λογική η ταύτηση απόψεων που μπορεί να υπάρχει, πάλι δεν μπορούμε να το καταλάβουμε.
Εκείνο όμως που πραγματικά αδυνατούμε να αντιμετωπίσουμε, είναι το να φοβάσαι να έρθεις αντιμέτωπος με τους νέους. Με τα παιδιά μας. Αυτό πραγματικά μας ξεπερνάει, γιατί κάθε φορά που τον κ.Αταμιάν έρχεται ο φόβος για να ορίσει τις αποφάσεις του, πως είναι δυνατόν να μπορεί να διοικήσει ένα Δήμο; Δεν θα πρέπει σε αυτές τις περιπτώσεις να κάνει ένα βήμα πίσω και να σκεφτεί το γιατί. Δεν υπάρχουν άνθρωποι δίπλα του, που να προσπαθούν να τον προστατέψουν από το να νιώσει απόρριψη ή αποτυχία;
Σίγουρα οι νέοι που οργάνωσαν το ντιμπέιντ, έφυγαν από τον χώρο του Δημαρχιακού Μεγάρου, με μια πικρή γεύση στα χείλη τους. Πάλι στον βωμό της πολιτικής στρατηγικής, ”θυσιάστηκαν” τα όνειρα τους για μια συμμετοχή στα κοινά. Πάλι οι άνθρωποι γύρω τους θα λένε: ”Αυτοί οι νέοι δεν ενδιαφέρονται για τίποτα. Πάλι αύριο θα λένε γι αυτούς ότι…” ΚΡΙΜΑ.
