Άρθρο
του Δημητρίου Σ. Παπαδόπουλου (Σταυριώτη)
Καρυστιανόν δίλημμα…
Τι θυμήθηκα τώρα…
Με αφορμή τα όσα λέγονται και γράφονται για την Καρυστιανού.
Θυμήθηκα λοιπόν τον Κυριάκο Μητσοτάκη, όταν πρωτοεμφανίστηκε στην πολιτική σκηνή τούτης της χώρας (ή μάλλον χώρου), ως υποψήφιος βουλευτής πριν από τριάντα χρόνια περίπου (βαριέμαι να ψάξω τώρα). Η πρώτη μου σκέψη ήταν: ‘’μα δεν έχουν το Θεό τους σε τούτη την οικογένεια; Αυτόν τον άνθρωπο θέλουν να κάνουν βουλευτή;’’. Μετά κατέφθασε κι εκείνος ο ανεκδιήγητος τύπος της ιδίας οικογενείας, επίσης καταφανώς μειωμένων νοητικών ικανοτήτων, ο οποίος γίνηκε δήμαρχος Αθηναίων*.
Το λοιπόν, εκείνος ο Κυριάκος Μητσοτάκης τα κατάφερε ο μπαγάσας και γίνηκε πρωθυπουργός. Δυσκολεύθηκα (ομολογώ) να ξεπεράσω το σοκ. Να φανταστείτε άρχισα να αμφιβάλω για τις δικές μου νοητικές ικανότητες. Ευτυχώς τα κατάφερα (λέω τώρα)… δίχως ψυχολόγους και πνευματικούς… και χάπια.
Τον Μητσοτάκη λοιπόν τον επήραν, τον έβαλαν κάτω και τον εδίδαξαν αψόγως την τέχνη του εικονικώς πρωθυπουργεύειν. Τι εννοώ; Νοίκιασαν τον καλύτερο αμερικάνο επικοινωνιολόγο (λησμόνησα το όνομά του, μπορείτε να το βρείτε στο διαδίκτυο), τον χρυσοπλήρωσαν με κάποια εκατομμύρια και από τούτη την ελαττωματική (νοητικώς) και αντιαισθητική ζωική μάζα, ο τύπος έπλασε έναν καθόλα πειστικό πρωθυπουργό (αλήθεια γιατί δεν καθιερώθηκε και μια κατηγορία βραβείων Oscar για τους ανθρώπους αυτούς, απορώ). Του λένε τι ρούχα θα βάλει κάθε πρωί. Να μην καμπουριάζει όταν βαδίζει, (αυτός το παράκανε όμως, και περπατά σαν να πάσχει από λόρδωση) του δίνουν να μελετήσει τι θα πει εκεί που θα πάει και, όσο για τους συστημικούς δημοσιογράφους των συστημικών καναλιών, του δίνουν μέρες πριν τις ερωτήσεις ώστε να ξέρει τι να απαντήσει. Να «γράψει» άριστα δηλαδή. Όλα στημένα. Τίποτα στην τύχη. Και από κάτω οι νεοδημοκρατικές μάζες των ηλιθίων χειροκροτούν και ψηφίζουν.
Μέχρις εδώ όλα γνωστά και χιλιοειπωμένα.
Πάμε στην Καρυστιανού τώρα. Που πέφτει από λάθη σε λάθη… πριν ακόμα στήσει το κόμμα της. Τι έκανε; Επέλεξε να παίξει σε λάθος γήπεδο, με διαιτητή πουλημένο.
Ας το ξεκαθαρίσουμε:
Η γκλαμουριά και η βλακεία, (Ελεονόρα Μελέτη, Γιώργος Αυτιάς, ενδεικτικά, και αναρίθμητοι άλλοι πολιτικοί σωτήρες) είναι αισθητικοί χώροι απ’ όπου αντλεί προνομιακά στελέχη και ψήφους η Νέα Δημοκρατία. Δεν λέω, είναι αρκετά μεγάλο ποσοστό, κρίσιμο εφ’ όσον αναμετρηθεί με την εκτεταμένη αποχή… παραλείπω εδώ τους εν δυνάμει (και εν ενεργεία) δοσίλογους και περιφερόμενους και εξαγοραζόμενους (γύρω και από) τα πλείστα συστημικά (από)κόμματα, περί των οποίων ομιλήσαμε σε προηγούμενο άρθρο. Η Καρυστιανού δεν χρειάζεται διόλου να «παίξει» μπάλα εκεί. Θα χάσει. Με όρους κινηματοργαφικούς, η Καρυστιανού, δεν χρειάζεται κανέναν Κόπολα, ούτε και Σκορτσέζε. Έναν Ταρκόφσκι χρειάζεται… άντε και Αγγελόπουλο, αλλά αυτοί δυστυχώς έχουν εγκαταλείψει τα εγκόσμια προ ετών.
Δεν πρέπει να βγαίνει στα κανάλια ούτε και να δίνει συνεντεύξεις σε γκλαμουράτα περιοδικά. Πρέπει να δέχεται ερωτήσεις γραπτώς και να απαντά μόνο με δελτία τύπου. Να πάρει ανθρώπους δίπλα της (και υπάρχουν πολλοί) που να την προστατεύουν από την μιντιακή υπερ-έκθεση και φυσικά ειδικούς να απαντούν επί παντός επιστητού. Να καταλάβει ότι η σιωπή (όχι του φραπέ) είναι ένα όπλο που λίγοι μπορούν να αντιμετωπίσουν. Εν προκειμένω, είναι πραγματικά υπερόπλο! Πρέπει να αποφύγει ωσάν το διάολο την δημόσια εικόνα και λόγο. Καθότι αυτά απογυμνώνουν το προσωπείον, αποκαλύπτουν τις ατέλειές του, το αποκαθηλώνουν από το Μύθο που πλάστηκε.
Ώπα; Τι συμβαίνει; Δεν σας άρεσε η λέξη Μύθος; Μα δεν ξέρετε ότι ο άνθρωπος είναι ον μυθοδίαιτο; Εδώ καταναλώσατε αμάσητο το μύθο του Μητσοτάκη ως καταλληλότερου πρωθυπουργού, η Καρυστιανού θα σας κάτσει στο στομάχι;
Τώρα είναι η ώρα που πρέπει να δουλεύει εν κρυπτώ. Να βρίσκει στελέχη δίχως να τα ανακοινώνει και να τα «καίει». Να βρει ανθρώπους να οργανώσουν τον πολιτικό σχηματισμό της. Από χρήματα δεν ξέρω πως πάει. Σίγουρα εάν είχε τα φράγκα των Μητσοτάκηδων θα προσελάμβανε κι αυτή τον επικοινωνιολόγο της οικογένειας (όλοι αυτοί έχουν μία τιμή, βρε αδελφέ) και θα της έλεγε τι να κάμει. Σίγουρα όμως δεν τα ‘χει τα φράγκα. Στην εγχώρια αγορά πάντως, εάν ψάξει, κάτι φθηνό και καλό θα βρει.
Εν κατακλείδι, είτε μας αρέσει είτε όχι, αυτή είναι η μόνη που μπορεί να ανακατέψει την πολιτική τράπουλα, που να πάρει ο διάολος! Μπας και ξεφύγουμε (και πάλι που να πάρει ο διάολος) σαν από θαύμα, μέσα απ’ αυτό τον πολιτικό βόθρο στον οποίο έχουμε βυθιστεί..
Α, και για να προλάβω… θα ερωτήσετε: δεν πρέπει να ξέρουμε το πρόγραμμα και τις θέσεις της; Ελάτε τώρα; Μεταξύ μας; Πόσοι από εμάς διαβάζουμε τα προγράμματα των κομμάτων; Και γιατί να τα διαβάσουμε; Αφού όλα ανεξαιρέτως κινούνται στο χώρο της φανταστικής λογοτεχνίας και της επιστημονικής φαντασίας (για να μην ειπώ την άλλη τη λέξη που αρχίζει από ‘’μ’’…).
Εν τάξει, πρωθυπουργός δεν μπορεί να γίνει η Καρυστιανού, το ξέρουμε, αλλά ας μού απαντήσει κάποιος με πειστικό τρόπο στο εξής ερώτημα-δίλημμα: αφού έγινε ο Μητσοτάκης πρωθυπουργός, αυτή γιατί όχι;
Τελειώνοντας: μην με ερωτήσετε εάν πιστεύω αυτά που γράφω. Μάταιος κόπος.
Θα επικαλεστώ το δικαίωμα, όχι του φραπέ, αλλά του freddo espresso (με ολίγην ζάχαρη μαύρη από το Mikel).
Αυτά….
*Σημείωση – επιμύθιον: Τούτο το διδακτικό (θέλω να πιστεύω) πόνημα, είναι καλό να διαβαστεί παραλλήλως με τις απολαυστικές και απολύτως ειλικρινείς δηλώσεις της κ. Μαρίκας Μητσοτάκη, όπου σε τηλεοπτικές συνεντεύξεις, εκθειάζει ασμένως τα «προτερήματα» τόσο του υιού όσο και εγγονού της. Κι αν μια μάνα και γιαγιά δεν ξέρει καλύτερα απ’ όλους το παιδί και το εγγόνι της, τότε ποιος ξέρει; Εγώ;
