Χρειάστηκε να περάσουν δυόμισι χιλιετίες μέχρι να επαναληφθεί η ιστορία. Βέβαια, η ιστορία ποτέ δεν επαναλαμβάνεται, ούτε σαν τραγωδία ούτε σαν φάρσα σύμφωνα με μια αποστροφή που μάλλον λανθασμένα αποδίδεται στον Μαρξ. Όπως και να ‘χει πάντως, στην ιστορία υπάρχουν αναλογίες. Δηλαδή γεγονότα που μοιάζουν να επαναλαμβάνονται και που φυσικά δεν είναι ίδια.
Πριν δύο χιλιάδες πεντακόσια χρόνια, λοιπόν, ήρθαν οι Πέρσες να κατακτήσουν την μικρή Ελλάδα. Με μιλιούνια στρατό, υπερσύγχρονα όπλα, τεράστια πάνοπλα πλοία και σπουδαίους στρατηγούς. Δεν τα κατάφεραν. Ξέρουμε γιατί. Τώρα, στη θέση των Ελλήνων βρίσκονται οι Πέρσες. Απόμειναν μοναχοί να μάχονται απέναντι σε μια άλλη αυτοκρατορία. Και πιθανότατα θα τα καταφέρουν. Πώς; Γιατί; Δεν έχουμε παρά να μελετήσουμε την ιστορία των Περσικών Πολέμων και τότε θα καταλάβουμε.
Ξέρετε, έχουν αυτό το κακό οι θνήσκουσες αυτοκρατορίες. Χτυπούν άσκοπα, αδιάκριτα, απελπισμένα, μέχρι να εξαντληθούν, να αυτοκαταστραφούν. Τουλάχιστον αυτό μας δείχνει η ιστορία. Αλλά ο επιθανάτιος ρόγχος τους, δεν μετριέται σε μια στιγμή, ούτε με το πέρασμα λίγων ετών. Μπορεί να κρατήσει και δυό και τρεις γενιές, αλλά το τέλος τους είναι νομοτελειακά αναπόφευκτο. Έτσι δεν έπεσε η αυτοκρατορία των Περσών, των Ρωμαίων, των Μογγόλων, των Αράβων, των Ευρωπαίων αποικιοκρατών και η Γηραιά Αλβιών, η αιμοσταγής αυτοκρατορία των Άγγλων; Κι ας μην ξεχνάμε και την Οθωμανική, με την τραγική για τον ελληνισμό της Μικρασίας κατάληξή της. Είναι δυνατόν οι Αμερικάνοι να αποφύγουν τη μοίρα τους, τη στιγμή μάλιστα που πατούν κι ακολουθούν τα ίδια χνάρια;
Ποιο όμως είναι το πλεονέκτημα των Ιρανών έναντι αντιπάλων τους; Αλήθεια; Δεν ξέρουμε; Δεν το βλέπουμε; Είναι η αγάπη για την πατρίδα τους, για τα χώματά τους που τα λογαριάζουν για ιερά, για την συνείδηση της ηθικής, της πολιτιστικής και θρησκευτικής τους ανωτερότητός τους απέναντι σε έναν πολιτισμό που έχει θεοποιήσει την τεχνολογία, την κατανάλωση και το χρήμα. Θέλουν να συνεχίσουν να διαφέρουν, να μην τους μοιάσουν. Και επιπλέον, είδαν τι επιφύλαξε η μοίρα σε χώρες σχεδόν ομόθρησκές τους που υπέκυψαν.
Όσο κι αν ψάξει κανείς, δεν θα βρεί ούτε Πέρσες, ούτε Ρώσους, ούτε Κινέζους στη λίστα Έπστάιν. Ο εκφυλισμός έχει καταστεί «προνόμιο» των αρχόντων της Δύσης. Και είναι εκπληκτικό, ενώ είναι τόσο φανερός, ελάχιστα μπορεί να τον ξεκρίνει, να τον αναγνωρίσει ο πολύς κόσμος. Βλέπετε, έχει συνηθίσει στην ‘’ασχήμια’’ (που λέγαμε σε προηγούμενο άρθρο). Και ακόμη πιο εκπληκτική είναι η θλιβερή εικόνα, τα οικτρά παραμορφωμένα πρόσωπα των ηγεσιών της Δύσης. Που δείχνουν ολοφάνερα ότι είναι πιόνια, ανδρείκελα, καραγκιόζηδες, μιας (άγνωστης αλλά τόσο γνωστής!) δύναμης που τους κυβερνά κρυμμένη πίσω από τον μπερντέ. Τι κρίμα!
Όλοι το λένε πια, αλλά θαρρώ πως λίγοι έχουν συναισθανθεί τι ακριβώς έρχεται. Ναι, ο κόσμος μας αλλάζει. Κάτι νέο γεννιέται. Κι όπως ο κάθε τοκετός έχει τις οδύνες του, έτσι και τώρα. Έρχονται άλλοι… δύσκολοι καιροί. Και… οι έσχατοι έσονται πρώτοι.
Οι Ρώσοι τρίβουν τα χέρια τους. Χρειάστηκε να περάσει μόλις μια γενιά για να συνέλθουν από το καπιταλιστικό σοκ και την επακόλουθη λεηλασία, την καταστροφή που επήλθε στη χώρα τους και να ‘τους πάλι. Ακμαίοι και δυνατοί! Κάτι θα έχετε ακουστά, φαντάζομαι, για τη ρώσικη ψυχή. Οι Κινέζοι σιωπηλοί, ύπουλοι χτίζουν την αυτοκρατορία τους και περιμένουν υπομονετικά στη γωνιά. Ξέρουν πως έρχεται η σειρά τους. Δουλεύουν εντατικά και γνωρίζουν πως το μέλλον τούς ανήκει. Δεν χρειάζεται να βιάζονται. Ο χρόνος δουλεύει γι’ αυτούς και γελούν χαιρέκακα με τα καμώματα της θνήσκουσας αυτοκρατορίας. Και πιότερο γελούν με κείνον τον γέροντα τσαρλατάνο πρόεδρό τους με το πορτοκαλί μαλλί και το σοβατισμένο πρόσωπο. Και όλους εκείνους τους θλιβερούς ηγετίσκους που διαγκωνίζονται να τον προσκυνήσουν (μην πάμε μακριά, εδώ τον έχουμε…).
Και να που οι Εβραίοι πρωταγωνιστούν και πάλι σε τούτο το παγκόσμιο σκηνικό προκαλώντας για ακόμη μια φορά τη μοίρα τους. Πρωταγωνιστές και πάλι σε ένα ανήκουστο Ολοκαύτωμα, μόνο που τούτη τη φορά δεν είναι τα θύματα αλλά οι θύτες. Δυστυχώς η ιστορία, καθώς φαίνεται, μπορεί να επαναλαμβάνεται (αναλογικά), αλλά δεν διδάσκει. Και είναι κρίμα, γιατί σε τούτον το λαό οφείλουμε πολλά. Απίστευτα πολλά! Σίγουρα τούτη η κυνική, η μοιραία, η φονική φιγούρα του προέδρου τους, δεν θα μπορέσει να εξαλείψει την προσφορά τους στην ανθρωπότητα. Όπως άλλωστε η σκοτεινή φιγούρα του Χίτλερ δεν ακύρωσε την ογκώδη συνεισφορά των Γερμανών για όσα οφείλει να είναι υπερήφανη η Δύση κι ο πολιτισμός της.
Ναι, η Δύση χάνεται, δύει. Πόσο προφητικό στάθηκε το έργο του Όσβαλντ Σπένγκλερ ‘’Η παρακμή της Δύσης’’, που γράφτηκε εκατό χρόνια πριν! (Είναι αυτό που λέγαμε πριν, πως ο επιθανάτιος ρόγχος των αυτοκρατοριών μπορεί να κρατήσει και δεκάδες έτη). Και είναι κρίμα. Γιατί έδωσε πολλά η Δύση. Κυρίως με εκείνο το απίστευτο πρώτο ξεπέταγμά της από τις ακτές της Ιωνίας, κι ύστερα από την Παλαιστίνη και τη Μικρασία με τον Χριστιανισμό των Πατέρων, κατόπιν το δεύτερο Ιώνιο ξύπνημα της Μεσευρώπης μετά τον Μεσαίωνα.
Τι να κάνουμε; Θα έρθουν άλλοι κι άλλα στη θέση τους. Πιθανότατα το Σινικό τείχος θα αντικαταστήσει εν καιρώ τον Παρθενώνα στην πολιτισμική συνείδηση της ανθρωπότητος. Ναι, έρχονται άλλα πράματα. Ξένα προς εμάς. Καλύτερα, χειρότερα; Ποιος ξέρει; Τα τελευταία εκατό χρόνια μάς έδειξαν ότι οι καιροί αλλάζουν τόσο ραγδαία, που είναι δύσκολο να τους προλάβουμε. Το μέλλον φαντάζει αβέβαιο όσο ποτέ.
Και στο μεταξύ… μια αυτοκαταστροφή της ανθρωπότητος δεν είναι διόλου απίθανο σενάριο… πύρινη όσο και πυρηνική…
Ώσπου…
Αφού καταστραφούμε…
χρόνια πολλά θα περάσουν…
εκατομμύρια χρόνια…
μέχρι τούτη η γης να βγάλει (και πάλι) το πρώτο της κυκλάμινο…
να φυτρώσει φλισκούνι κι άγρια μέντα…
…καθώς λέει κι ο Ποιητής!
