ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ (μέρος 1ο) – Του latsion

ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ (μέρος 1ο) – Του latsion
Προχθές το βράδυ μπήκα στο σπίτι και αντίκρισα τη μάνα μου, την Ευλαμπία, γονατιστή να σταυροκοπιέται μπροστά στην τηλεόραση, κρατώντας το θυμιατό. Είναι θεοσεβούμενη γυναίκα, αλλά να θυμιατίζει την τηλεόραση είναι κάτι πρωτάκουστο. Στην ενορία μας δεν χάνει λειτουργία, παράκληση, εσπερινό. Είναι παπαδοκόρη. Τώρα, το πώς ο πατέρας μου, στα νιάτα του, τη ξεμονάχιασε κάτω από τη γέφυρα του σχολείου, δεν το κατάλαβα. Από αυτή την επαφή προήλθα του λόγου μου. Ο παπάς όταν αντίκρισε την κόρη του με μια κοιλιά τούμπανο, κόντεψε να πάθει εγκεφαλικό. Έκανε τόπο στην οργή και την πάντρεψε με τον πατέρα μου, παρότι τον είχε για ανεπρόκοπο και κομμουνιστή. Τέλος πάντων αυτά είναι παλιές ιστορίες..
«Τι κάνεις ρε μάνα σκυμμένη στην τηλεόραση;» της είπα. «Ο Άγιος Παίσιος παιδάκι μου» απάντησε. «Θαύμα;» ρώτησα θεωρώντας ότι βλέπει τη μορφή του Αγίου πάνω στην οθόνη της τηλεόρασης, όπως κάποιοι άλλοι διακρίνουν τη μορφή της Παναγίας πάνω σε τζάμια. «Μη κοροϊδεύεις» έκανε αυστηρά, «το Mega, έχει τη ζωή του Αγίου Παισίου». «Ντοκιμαντέρ;» ρώτησα στρέφοντας για πρώτη φορά το βλέμμα μου προς την τηλεόραση. «Όχι, κανονικό σήριαλ», απάντησε. «Καλά, τα σήριαλ δεν είναι μυθοπλασίες;» ξαναρώτησα αφελώς. «Όχι γιατί βασίζεται στο βίο του Αγίου» είπε η μάνα μου και άρχισε να θυμιατίζει την TV. «Ζήτησες τίποτε απ΄τον Άγιο ή μπα,α;», τη ρωτάω κάνοντας ένα μορφασμό. «Σαν τι να ζητήσω;» με ρωτά περίεργη. «Καμιά δουλειά, κανένα λαχείο;», της λέω. «Πάντα του ζητάω να μας έχει καλά» απαντά η μάνα μου.
Αφού τέλειωσε, ήρθε και κάθισε δίπλα μου. «Μάνα» της λέω, «ήταν κάποτε μια σαν και σένα που προσευχόταν κάθε μέρα να κερδίσει στο Τζόκερ». «Και κέρδισε;» με ρωτάει συνοφρυωμένη περιμένοντας να δει τι θα πω. «’Όχι», της λέω. Με κοιτάζει με περιέργεια. Συνεχίζω εγώ: «κάποια στιγμή έφτασε η ώρα της και πέθανε. Φτάνει μπροστά στο Θεό και του κάνει παράπονα. -Θεέ μου, εγώ μια ζωή σε δόξαζα. Μια χάρη σου ζήτησα τόσα χρόνια, να κερδίσω στο Τζόκερ να βοηθήσω την οικογένειά μου, και εσύ δεν μου την έκανες. Γυρίζει ο Θεός την κοιτάζει και της λέει: -Δε μου λες, έπαιξες ποτέ κανένα δελτίο;».
Ήμουν ξαπλωμένος στον καναπέ όταν μπήκε στο σπίτι ο πατέρας μου. «Πάλι λιβάνισε η μάνα σου;» είπε και συνέχισε «καλά τα λιβάνια αλλά προκοπή δεν βλέπουμε σ΄αυτό το σπίτι. Εσύ στην ανεργία, η αδερφή σου στα μπαρ και τα ξενυχτάδικα, η γιαγιά σου στον κόσμο της και η μάνα σου με την αγιαστούρα». Μπήκε κι αυτή μέσα. «Αύριο θέλω να με πας στη Μονή του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου να προσκυνήσω» είπε κοφτά. «Εγώ δεν σε πάω πουθενά. Πήγα μια φορά και είδα..», απάντησε αμέσως αυτός. Άφησε μισοτελειωμένη τη φράση αφήνοντας υπονοούμενα ότι κάτι περίεργο δυσκόλεψε την επίσκεψή του». «Τότε θα με πας εσύ» γύρισε απότομα σε μένα. Εγώ ούτε καν γνώριζα που είναι. Αλλά η αλήθεια είναι ότι από μέσα μου χάρηκα γιατί κάθε φορά που ζητάω το αυτοκίνητο γίνεται ολόκληρο θέμα.
Η μητέρα μου εκτός από θεοσεβούμενη είναι και φανατική δεξιά. Ψηφίζει ότι και ο παπάς-πατέρας της. ΕΡΕ! Δεν έχει σημασία αν εδώ και πενήντα χρόνια έγινε Νέα Δημοκρατία. ‘Όλοι οι άλλοι είναι άθεοι κομμουνιστές. Μια φορά μόνο γελάστηκε και ψήφισε Πασόκ. Πρέπει να ήταν την εποχή που ο Εφραίμ πήγε την Αγία Ζώνη στον Αντρέα. Αλλά αμέσως μετά έκανε νηστεία, εξομολογήθηκε και δεν ξανάκανε άλλο τέτοιο λάθος. Τελευταία βέβαια ήρθαν κάτι φουσκωμένοι λογαριασμοί και άρχισε να σταυροκοπιέται μουρμουρίζοντας. Όταν όμως της εξήγησε ο Σκάι ότι αυτό οφείλεται στον πόλεμο ανακουφίσθηκε. Είπε και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ότι η Ελλάδα ηγείται της τέταρτης βιομηχανικής επανάστασης και αισθάνθηκε υπερήφανη για το κόμμα. Άσχετα αν δεν κατάλαβε τι είναι αυτό.
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

 

Μοίρασε το άρθρο!