ΜΙΑ ΕΝΟΧΗ ΖΩΓΡΑΦΙΑ – Του latsion

ΜΙΑ ΕΝΟΧΗ ΖΩΓΡΑΦΙΑ

Παρακολουθώ ένα σοφολογιότατο πανελίστα της ελληνικής TV που μιλάει για τις ζωγραφιές της μικρής Τζωρτζίνας: «η αποκωδικοποίηση των ιχνογραφημάτων του παιδιού είναι ένα χρήσιμο βοηθητικό εργαλείο για να δούμε την ψυχική του κατάσταση, σε δεδομένο ερευνώμενο χρονικό διάστημα». Τον διακόπτει η δημοσιογράφος: «και αυτό μπορεί να αποτελέσει στοιχείο της δικογραφίας;». «Ε,ε,, όχι», κομπιάζει ο σοφός, «οι ζωγραφιές δεν μας δίνουν στοιχεία για να δέσει η υπόθεση».

«Τότε γιατί τα λες άνθρωπέ μου και τα δένουν κόμπο οι ηλίθιοι», πετάγομαι εγώ αγανακτισμένος μπροστά στην τηλεόραση. «Το ιχνογράφημα μπορεί να μας δείξει κάποια στοιχεία» συνεχίζει ακάθεκτος ο σοφός. «Μα, μπορούν να αποτελέσουν στοιχεία;» ξαναεπιμένει η δημοσιογράφος. Ο σοφός προσπαθεί να κάνει τρίπλα: «το ποινικό δίκαιο χρειάζεται σε περιπτώσεις τόσο ακραίες όπως ο θάνατος των τριών παιδιών στην Πάτρα να έχει τη συμβολή στη διαδικασία άλλων συνοδών επιστημών της νομικής». Προσπαθεί κάτι να πει πάλι η δημοσιογράφος αλλά ο σοφός της οθόνης συνεχίζει ακάθεκτος: «δεν θα καταδείξουν τον ένοχο αλλά θα δώσουν πολύτιμα στοιχεία τα οποία δεν μπορούμε να έχουμε με άλλο τρόπο».

Κλείνω την τηλεόραση νευριασμένος ενώ όλοι παρακολουθούν μαζί μου. «Αερολογίες με επιστημονική κάλυψη στην τηλεόραση», λέω. Περιμένω λίγο. Κανείς δεν αντιδρά, λες και είναι το ίδιο με ανοικτή ή κλειστή την τηλεόραση. Βλέπω τον πατέρα μου απαθή, να συνεχίζει να κοιτάζει την κλειστή πλέον τηλεόραση, σαν να είναι ανοικτή. Την παρατεταμένη σιωπή που έπεσε, σπάει η αδερφή μου η Πέπη: «Τελικά είναι ένοχη η Ρούλα, ή όχι;». «Δεν ξέρω», απαντά απαθής ο πατέρας μου. «Θα βρούνε πως πέθαναν τα παιδιά;», συνεχίζει τις ερωτήσεις η Πέπη. «Δεν ξέρω», ξανά ο πατέρας μου. Πετάγεται η μάνα μου και επιπλήττει την Πένη: «Σταμάτα να κάνεις συνέχεια ερωτήσεις στον πατέρα σου, δεν βλέπεις ότι τον ενοχλείς;». Γυρίζει το κεφάλι ο πατέρας μου και της λέει: «Άστο ρε γυναίκα να ρωτάει το κορίτσι. Πώς θα μάθει;».

Ξανά σιωπή. Το θέμα με τη Ρούλα έχει εξαντλήσει όλη την Ελλάδα. Αφού στο τέλος θα αρχίσει ο κόσμος να ζητά να την αφήσουν ήσυχη, να ησυχάσουμε όλοι μας. «Αυτοί οι τηλε-δικηγόροι θα μας τρελάνουν» ξανασπάει τη σιωπή ο πατέρας μου. Παίρνω αφορμή και αρχίζω εγώ: «Παραβιάζει ένας δικηγόρος το stop και συγκρούεται το αμάξι του με ένα άλλο. Βγαίνουν και οι δύο οδηγοί έξω, με τον παθόντα λίγο σοκαρισμένο, αλλά τον δικηγόρο ήρεμο. Βγάζει ο δικηγόρος ένα πλακέ μπουκάλι με ουίσκι που είχε πάνω του και λέει στον άλλον: –μην ανησυχείς, θα τα βρούμε. Πιες κάτι να ηρεμήσεις. Πράγματι, ο παθόντας σηκώνει το μπουκάλι και τραβά μια γερή ρουφηξιά, ευχαριστεί τον δικηγόρο και του επιστρέφει το μπουκάλι. Παίρνει το μπουκάλι ο δικηγόρος και το ξαναβάζει στην τσέπη του. Έκπληκτος ο παθόντας του λέει: εσύ δεν χρειάζεσαι μια ρουφηξιά;. Βεβαίως, του απαντά ο δικηγόρος, αλλά θα περιμένω πρώτα την τροχαία!».

Περιμένω να γελάσουν, αλλά όλοι μένουν απαθείς. Γυρίζω στον πατέρα μου, που ξέρω ότι του αρέσουν τα αστεία: «Τι έγινε πατέρα, δεν θα γελάσεις. Γυρίζει ο αφιλότιμος και τι μου λέει. «Κανένας δεν γελάει με τα ανέκδοτα για δικηγόρους ούτε καν οι δικηγόροι. Αυτοί δεν τα βρίσκουν αστεία και οι άλλοι δεν τα θεωρούν ανέκδοτα».

Αυτό όμως με τις ζωγραφιές του μικρού παιδιού που δείχνουν, για τις πανελίστριες της τηλεόρασης, ότι ΜΑΛΛΟΝ είναι ένοχη η Ρούλα, μου θυμίζουν το ανέκδοτο με τον Τοτό που έπρεπε να γράψει μια πρόταση που να περιέχει τη λέξη «μάλλον» και ο Τοτός έγραψε: -Προχθές ο πατέρας μου έτρεχε προς την τουαλέτα με την εφημερίδα στο χέρι. ΜΑΛΛΟΝ θα τέλειωσε το χαρτί υγείας, γιατί δεν διαβάζει Ελεύθερο Τύπο!

Και η ελληνική τηλεόραση μάλλον για χέσιμο κατάντησε!

Μοίρασε το άρθρο!