ΕΝΤΙΘ ΠΙΑΦ – EDITH PIAF: Του Πάρη Βορεόπουλου-”Συνεργάτη του RealOraiokastro.gr

ΕΝΤΙΘ ΠΙΑΦ – EDITH PIAF

(1915-1963)

Ήταν Γαλλίδα τραγουδίστρια, η πιο σημαντική προσωπικότητα στη γαλλική σκηνή των βαριετέ. Το πραγματικό της όνομα ήταν Εντίθ Τζοβάνα Γκασιόν Édith Giovanna Gassion. Τα τραγούδια της εκτόξευσαν τη φήμη της και την κατέστησαν την πιο δημοφιλή τραγουδίστρια της Γαλλίας. Γεννήθηκε κάτω από έναν φανοστάτη στην οδό Belle Ville, στο Παρίσι. Ο πατέρας της, Λουί Αλφόνς Γκασσιόν – Louis Alphonse Gassion, ήταν ακροβάτης-γελωτοποιός σε τσίρκο και η μητέρα της, Ανιτά Μεγιάρ – Anita Maillard, ήταν τραγουδίστρια στους δρόμους, γνωστή με το ψευδώνυμο Line Marsa. Λίγες εβδομάδες μετά τη γέννησή της, την εγκατέλειψε και η μικρή Εντίθ πέρασε τα πρώτα της χρόνια κοντά στη μητρική της γιαγιά. Το 1917 ο πατέρας της, την πήγε στη δική του μητέρα, η οποία ζούσε στο Μπερνέ – Bernay της Νορμανδίας και ήταν ιδιοκτήτρια ενός οίκου ανοχής. Το 1919 η Εντίθ αρρώστησε από κάποια πάθηση και τυφλώθηκε. Όμως μετά από δύο χρόνια θεραπεύθηκε χωρίς τη βοήθεια γιατρού και η όρασή της επανήλθε. Ήταν επτά ετών όταν ο πατέρας της άρχισε να την παίρνει μαζί του στις περιοδείες που έκανε με το τσίρκο και γύρισε όλη τη Γαλλία. Στα εννιά της άρχισε να τραγουδάει στους δρόμους. Αν και ο πατέρας της ήθελε να την κάνει ακροβάτη και χορεύτρια, γρήγορα κατάλαβε πως η κόρη του είχε «όλο το ταλέντο στο λαιμό και καθόλου στο κορμί» – όπως χαρακτηριστικά έλεγε ο ίδιος.

Στα 15, αναζητώντας την ελευθερία της, έχοντας ανακαλύψει τη θαυμάσια φωνή της, εγκατέλειψε τον πατέρα της, για μια καινούρια ζωή, για να ζήσει στο Παρίσι, τραγουδώντας στους δρόμους, όπως και η μητέρα της. Άρχισε μια περίοδο περιπλάνησης στην πλατεία Pigale, όπου σύχναζαν τα κακά παιδιά. Εάν ο δρόμος ήταν το ωδείο-σχολή, το κοινό της ήταν οι άνθρωποι των λαϊκών συνοικιών. Στα 17 της χρόνια, συνάντησε τον Λουί Ντυπόν – Louis Dupont, έζησαν μαζί και σε ένα χρόνο, το 1933, έκαναν ένα κοριτσάκι, τη Μαρσέλ, που όμως μετά από δύο χρόνια πέθανε από μηνιγγίτιδα. Εκείνη συνέχισε να τραγουδά στους δρόμους της Πιγκάλ, στην οδό Troyon, όπου γνώρισε τον Λουί Λεπλέ – Louis Leplée, διευθυντή του πιο κομψού παρισινού καμπαρέ στα Ηλύσια Πεδία. Μαγεμένος από τη φωνή της, υπόγραψε συμβόλαιο μαζί της και τη βάπτισε «Môme Piaf» (Το παιδάκι Piaf). Το 1935, ήταν σε ηλικία 20 ετών, κυκλοφόρησε τον πρώτο της δίσκο. Λίγο αργότερα όμως ο μέντοράς της Λεπλέ δολοφονήθηκε. Ο νέος της σύντροφος, τραγουδοποιός, Ρεϊμόν Ασό -Raymond Asso, που ήταν τρελά ερωτευμένος μαζί της, ως ιμπρεσάριος της και εραστής, την πήρε από το χέρι, τη συγκρότησε, της έμαθε να δουλεύει δημιουργικά, την ανέβασε καλλιτεχνικά, την έκανε star και έγραψε γι’ αυτήν τα πιο ωραία τραγούδια αγάπης. Το 1937, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στο μεγάλο παριζιάνικο musichall ABC. Ήταν ένας πραγματικός θρίαμβος και το όνομά της έγινε η εμβληματική φιγούρα των γαλλικών τραγουδιών. Το 1940, γνώρισε τον Paul Meurice με τον οποίο έζησε δύο χρόνια και έπαιξε μαζί του την ταινία που θριάμβευσε, “Le Bel Indifferent”- (Ο Ωραίος Αδιάφορος), ένα έργο γραμμένο ειδικά γι’ αυτήν από τον Jean Cocteau, ο οποίος από τότε έμεινε ο πιο πιστός της φίλος.

Ήταν πάντα ντυμένη με ένα απλό μαύρο φόρεμα με το οποίο έμεινε πιστή σε όλη της τη ζωή. Ξεκίνησε μία αστραπιαία καλλιτεχνική καριέρα, τραγουδώντας μπροστά στο εξαίρετο κοινό του Παρισιού που την επευφημούσε για τη μαγεία τής φωνής της. Το όνομά της έκανε το γύρο όλου του κόσμου. Η αφίσα της ήταν στις προσόψεις των πιο μεγάλων αιθουσών musichall, μεγάλη τιμή γι’ αυτήν και υπήρξε η πρώτη καλλιτέχνης των εκδηλώσεων που έγιναν στη μυθική σκηνή του Carnegie Hall της Νέας Υόρκης, τόπος σημαντικός ανάμεσα σε όλους που υπήρχαν εκείνη την εποχή.

Συνέχισε μια πετυχημένη καριέρα και έκανε μια έντονη ζωή, δίπλα σε αρκετούς συντρόφους. Στα 30 της, ερωτεύθηκε τον Υβ Μοντάν και ανέλαβε να στήσει την καριέρα του. Στα τέλη του 1945, έγραψε μόνη της την τεράστια επιτυχία της «La vie en rose»(Η ζωή σε ροζ χρώμα). Καθ’ όλη την καριέρα της έγραψε περίπου 80 τραγούδια.

Το 1947, είχε μεγάλες δόξες, στη Νέα Υόρκη, γνώρισε την Marlene Dietrich η οποία έγινε η καλύτερή της φίλη, όπως επίσης τον Henri Fonda και τον Orson Wells. Το πιο σημαντικό ήταν πως ερωτεύθηκε τον βασιλιά του μποξ, Μαρσέλ Σερντάν, παντρεύτηκαν και έζησαν ένα από τα πιο φημισμένα ρομάντσα της εποχής. Ο ξαφνικός θάνατός του, σε αεροπορικό δυστύχημα, το αεροπλάνο στο οποίο επέβαινε, ο Cerdan, έπεσε στις Αζόρες, ήταν μία βίαιη απώλεια και σίγουρα η πιο μεγάλη θλίψη στη ζωή της. Από το 1949, βυθίστηκε σε κατάθλιψη, που ποτέ δεν ξεπέρασε πραγματικά.

Το 1950 παρουσίασε σε ρεσιτάλ τον Charles Aznavour και τον Eddie Constantine.

Το 1951 είχε δύο σοβαρά τροχαία, ενώ μετά το δεύτερο οι γιατροί τής έδωσαν μορφίνη, στην οποία εθίστηκε. Η Πιάφ την ανακάτευε με αλκοόλ, χειροτερεύοντας έτσι την ήδη κακή κατάσταση τής υγείας της.

Το 1952, παντρεμένη με τον τραγουδιστή Ζακ Πιλ, στην πεντηκοστή τουρνέ της στην Αμερική, σε κάποια ρεσιτάλ της, συνοδευόταν στο πιάνο από τον νεαρό τότε Ζιλμπέρ Μπεκώ. Εκείνη την εποχή ακολούθησε πολλές θεραπείες αποτοξίνωσης, αλλά οι ουσίες την είχαν καταβάλει. Παρ’ όλα αυτά έκανε εξαιρετικές ηχογραφήσεις.

Το 1953, σε μία συναυλία στη Νέα Υόρκη, κατέρρευσε στη σκηνή και έπρεπε να γίνει εγχείρηση επειγόντως. Αυτό όμως δεν την εμπόδισε να δώσει μία συναυλία τραγουδιών στην αίθουσα Olympia στο Παρίσι, ένα χρόνο αργότερα. Η σταρ θριάμβευσε για μια ακόμα φορά, αλλά βγήκε αξασθενημένη.

Τα επόμενα δύο χρόνια έμεινε κλεισμένη στο σπίτι της, σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση, αλλά το 1955, μόλις έμαθε πως θα τραγουδήσει στο θέατρο Olympia, με αφάνταστη ενέργεια έδωσε μια υπέροχη παράσταση. Το 1956 χώρισε με τον Πιλ. Με μεγάλο ζήλο έκανε άλλη μια περιοδεία στην Αμερική και ήταν πια μια διεθνής σταρ. Το 1958 έζησε μια ακόμα έντονη σχέση δίπλα στο νεαρό κιθαρίστα, τραγουδιστή και συνθέτη Ζωρζ Μουστακί, ο οποίος το 1959 έγραψε ειδικά γι’ αυτήν το περίφημο τραγούδι «Milord» που κυκλοφόρησε το 1960 και λίγο αργότερα γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Άλλο ένα σοβαρό τροχαίο αποδυνάμωσε περισσότερο την Πιάφ. Μετά από λίγους μήνες κατέρρευσε κατά τη διάρκεια κονσέρτου της σε μία κατάμεστη αίθουσα της Νέας Υόρκης.

Σε μία συναυλία, στη Στοκχόλμη, στα τέλη της δεκαετίας του 1950, έπεσε στη σκηνή και η διάγνωση των γιατρών ήταν ανίατος καρκίνος. Η Πιάφ δεν πτοήθηκε και συνέχισε να εμφανίζεται κάνοντας περιοδείες όπως και πριν, συνοδευμένη όμως από μια νοσοκόμα που της χορηγούσε μορφίνη για τους πόνους.

Το 1960 τραγούδησε με επιτυχία το «Non, Je Ne Regrette Rien» (Όχι, δε μετανιώνω για τίποτε) του Σαρλ Ντυμόν  και συνέχισε να θριαμβεύει τραγουδώντας, παρότι συχνά τρίκλιζε, παραπατώντας στη σκηνή. Το καλοκαίρι του 1961, γνώρισε τον κατά πολύ νεότερό της, τελευταίο της έρωτα, τον Έλληνα, Θεοφάνη Λαμπουκά (Theo Sarapo), που τον βάπτισε «Τεό Σαγαπό» και τον παντρεύτηκε τον Οκτώβριο του 1962 (στα 46 της εκείνη και 26 εκείνος). Έδωσε ένα ακόμα ρεσιτάλ στο Olympia για τον αγαπημένο της Theo.

Εκείνο το καλοκαίρι πήρε επίσης το πρώτο βραβείο της Ακαδημίας Charles Cros για το σύνολο της καριέρας της.

Το 1963 τραγούδησε για τελευταία φορά στο musichall Bobino στο Παρίσι και η παρουσία της στέφθηκε με επιτυχία.

Η επαγγελματική της καριέρα ήταν γεμάτη θρίαμβο, σε αντίθεση με την προσωπική της ζωή που είχε πολλά προβλήματα. Βρισκόταν πάντα στην αναζήτηση του ιδανικού έρωτα και όταν πίστευε ότι τον κρατούσε, της έφευγε για να αφήσει τη θέση σε έναν καινούριο αλλά σύντομο δεσμό.

Οι άνδρες της ζωής της ήταν: Louis Dupont, Louis Leplée, Raymond Asso, Paul Meurice, Marcel Cerdan, Jacques Pills, Théo Sarapo.

Κατά τη διάρκεια της διαδρομής τής καριέρας της, ως τραγουδίστρια ηχογράφησε πάνω από 200 τραγούδια, βοήθησε και στην προώθηση νεαρών ταλέντων στη μουσική σκηνή της εποχής εκείνης. Μία από τις πιο αξιοσημείωτες ικανότητές της ήταν να ανακαλύπτει νέα ταλέντα με τα οποία αγαπούσε να περιβάλλεται και τα οποία ανέδειξε σε όλο τον κόσμο με τις σπάνιες αρετές που είχαν ως δημιουργοί, συνθέτες και ερμηνευτές, όπως:  Σαρλ ΑζναβούρΖιλμπέρ Μπεκώ,  Εντί ΚονσταντένΥβ ΜοντάνΖωρζ ΜουστακίΖακ Πιλ, Τεό Σαραπό κ.ά. Ήταν απαιτητική από τον εαυτό της, αλλά εξίσου και απ’ αυτούς που την περιέβαλαν. Αρκετοί κράτησαν για πολύ καιρό στη μνήμη τους τις αξίες αυτής της μεγάλης κυρίας. Στα 28 χρόνια καριέρας τραγούδησε στις πιο σημαντικές σκηνές του κόσμου.

Η καλλιτεχνική της επιτυχία δεν ήταν μόνο στα τραγούδια αλλά και στον κινηματογράφο, ως ηθοποιός. Έπαιξε σε επτά ταινίες: το 1935 γύρισε το πρώτο της φιλμ “La Garconne”, το 1941 “MontmartresurSeine”, το 1944 “Etoile sans lumière”, παίζοντας με τον Yves Montand, το 1947 “Neuf garçons, un cœur”, το 1953 “Si Versailles m’ était conté” και “French Cancan” του Jean Renoir, το 1958 “Les Amants de demain”.

Με τη μεγάλη ερμηνευτική της ευαισθησία και τη βαθιά, δραματική της φωνή αναδείχθηκε ως η αντιπροσωπευτικότερη ερμηνεύτρια της γαλλικής chanson intime. Μικρή και εύθραυστη η “Môme Piaf” (παιδάκι) όπως την έλεγαν, είχε ύψος 1,47 μ., έγινε η υπ’ αριθμόν ένα βεντέτα του γαλλικού τραγουδιού. Πολλοί καλλιτέχνες επανεκτελούν τραγούδια της και επισκέπτονται το γλυπτό που στήθηκε προς τιμήν της στο Παρίσι, πάνω στην πλατεία που φέρει το όνομά της, λίγα μέτρα από το νοσοκομείο Tenon, όπου γεννήθηκε. Στο Παρίσι υπάρχει επίσης μουσείο με το όνομά της «Musée Edith Piaf», στο οποίο μπορεί κανείς να δει διάφορα προσωπικά αντικείμενα τής καλλιτέχνιδας, όπως ένα από τα φορέματά της και τη συλλογή από τις πορσελάνες της.

Το 2006 ο Ολιβιέ Νταάν (Olivier Dahan) γύρισε τη ζωή της Γαλλίδας τραγουδίστριας σε ταινία με τίτλο «La Môme» (Το νεαρό κορίτσι). Στην Ελλάδα προβλήθηκε με τον τίτλο «Ζωή σαν τριαντάφυλλο». Στον πρωταγωνιστικό ρόλο της ταινίας, που εμφανίστηκε και στο Φεστιβάλ κινηματογράφου στο Βερολίνο, έπαιξε η Γαλλίδα ηθοποιός Μαριόν Κοτιγιάρ, ρόλο για τον οποίο κέρδισε το 2008 το Όσκαρ Α΄ Γυναικείου Ρόλου.

Η ζωή της αποτέλεσε όμως περιεχόμενο και στις ταινίες του σκηνοθέτη Κλωντ Λελούς, με τίτλο «Η Εντίθ και ο Μαρσέλ».

Το 1983, 47 χρόνια μετά τον θάνατό της, ο Αλέν Ντελόν, ο οποίος τη γνώριζε προσωπικά, συνέγραψε και ανέβασε μια μουσική παράσταση με τίτλο «Edith Piaf, Une Vie en Rose et Noir» (Εντίθ Πιαφ, μια ζωή σε ροζ και μαύρο), η οποία στη παγκόσμια περιοδεία της ήρθε στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη το 2010 και 2011 αντίστοιχα.

Η Εντίθ Πιάφ έσβησε την ίδια μέρα με τον φίλο της Ζαν Κοκτώ, στις 10 Οκτωβρίου 1963, μόλις στα 48 της χρόνια, από κίρρωση. Ο σύζυγός της, μετέφερε, την ίδια ημέρα του θανάτου της, τη σορό της, στη «δική της πόλη», το Παρίσι, όπου 400.000 Παριζιάνοι τη συνόδευσαν στην τελευταία της κατοικία, αποδίδοντας την τελευταία τιμή σ’ αυτήν τη μεγάλη κυρία του γαλλικού τραγουδιού. Πέρασαν αρκετά χρόνια και τα τραγούδια της ακούγονται ακόμα γιατί παραμένουν επίκαιρα και διαχρονικά.

Μεγαλύτερες επιτυχίες

Τα τραγούδια «Milord», «Non, je ne regrette rien», «La vie en rose» έγιναν παγκοσμίως γνωστά.

Je ne regrette rien Δε λυπάμαι για τίποτε

Non! Rien de rien 

Όχι! Τίποτε για τίποτε

Non! Je ne regrette rien 

Όχι! Δε μετανιώνω για τίποτε

Ni le bien qu’on m’a fait

Ούτε για το καλό που μου έκαναν

Ni le mal, tout ça m’est bien égal ! 

Ούτε για το κακό, όλα μου είναι το ίδιο!

Non! Rien de rien 

Όχι! Τίποτε για τίποτε

Non! Je ne regrette rien

Όχι! Δε μετανιώνω για τίποτε

C’est payé, balayé, oublié 

Έχουν πληρωθεί, σβηστεί, ξεχαστεί

Je me fous du passé! 

Αδιαφορώ για το παρελθόν

Avec mes souvenirs

Με τις αναμνήσεις μου

J’ai allumé le feu 

Έβαλα φωτιά

Mes chagrins, mes plaisirs

Τις λύπες και τις χαρές μου

Je n’ai plus besoin d’eux

Δεν τις χρειάζομαι πια!

Balayés les amours

Σβήστηκαν οι αγάπες

Avec leurs trémolo

Με τα τρεμουλιάσματά τους

Balayés pour toujours

Σβήστηκαν για πάντα

Je repars à zéro

Ξαναρχίζω από το μηδέν

Non! Rien de rien

Όχι! Τίποτε για τίποτε

Non! Je ne regrette rien 

Όχι! Δε μετανιώνω για τίποτε

Ni le bien, quon ma fai

Ούτε για το καλό που μου έκαναν

Ni le mal, tout ça m’est bien égal!

Ούτε για το κακό, όλα μου είναι το ίδιο!

Non! Rien de rien 

Όχι! Τίποτε για τίποτε

Non! Je ne regrette rien 

Όχι! Δε μετανιώνω για τίποτε

Car ma vie, car mes joies 

Γιατί η ζωή μου, γιατί οι χαρές μου

Aujourd΄hui, ça commence avec toi!

Σήμερα αρχίζουν με σένα!

 

La vie en rose

H ζωή σε ροζ χρώμα

Des yeux qui font baisser les miens

Μάτια που με κάνουν να χαμηλώνω τα δικά μου

Un rire qui se perd sur sa bouche

Γέλιο που χάνεται στο στόμα σου

Voilà le portrait sans retouche

Αυτό είναι το πορτρέτο χωρίς φτιασίδια

De l’homme auquel j’appartiens

Στον άντρα που ανήκω

Quand il me prend dans ses bras

Όταν με παίρνει στην αγκαλιά του

Il me parle tout bas

Μου μιλάει σιγανά

Je vois la vie en rose

Βλέπω τη ζωή σε ροζ χρώμα

Il me dit des mots d’amour

Μου λέει λόγια αγάπης

Des mots de tous les jours

Λόγια καθημερινά

Et ça me fait quelque chose

Κι αυτό με κάνει να νοιώθω κάτι

Il est entré dans mon coeur

Μπήκε στην καρδιά μου

Une part de bonheur

Ένα κομμάτι ευτυχίας

Dont je connais la cause

Που ξέρω την αιτία

C’est lui pour moi, moi pour lui.

Είναι αυτός για μένα, εγώ γι’ αυτόν

Dans la vie

Στη ζωή

Il me l’a dit, l’a juré pour la vie

Μου το είπε, το ορκίστηκε για τη ζωή

Et s que je l’aperçois

Και από τότε που τον βλέπω

Alors je sens en moi

Νοιώθω μέσα μου

Mon cœur qui bat

Την καρδιά μου που χτυπά

Des nuits d’amours à ne plus finir

Νύχτες αγάπης να μην τελειώσουν ποτέ

Un grand bonheur qui prend sa place

Μια μεγάλη ευτυχία που παίρνει τη θέση της

Des ennuis, des chagrins, s’effacent

Πλήξεις, λύπες, σβήνονται

Heureux, heureux à en mourir

Πεθαίνω από ευτυχία

Quand il me prend dans ses bras

Όταν με παίρνει στην αγκαλιά του

Il me parle tout bas

Μου μιλάει σιγανά

Je vois la vie en rose

Βλέπω τη ζωή με ροζ χρώμα

Il me dit des mots d’amour

Μου λέει λόγια αγάπης

Des mots de tous les jours

Λόγια καθημερινά

Et ça me fait quelque chose

Κι αυτό με κάνει να νοιώθω κάτι

Il est entré dans mon coeur

Μπήκε στην καρδιά μου

Une part de bonheur

Ένα κομμάτι ευτυχίας

Dont je connais la cause

Που ξέρω την αιτία

C’est toi pour moi, moi pour toi.

Είσαι εσύ για μένα, είμαι εγώ για σένα

Dans la vie

Στη ζωή

Il me l’a dit, l’a juré pour la vie

Μου το είπε, το ορκίστηκε για τη ζωή

Et s que je l’aperçois

Και όταν τον βλέπω

Alors je sens en moi

Τότε νοιώθω μέσα μου

Mon cœur qui bat

Την καρδιά μου να χτυπά

Milord Milord

Allez venez, Milord Ελάτε, Milord
Vous asseoir à ma table
Καθίστε στο τραπέζι μου
Il fait si froid dehors
Κάνει τόσο κρύο έξω
Ici, c’est confortable
Εδώ, είναι άνετα
Laissez-vous faire, Milord
Επιτρέψτε τον εαυτό σας, Milord

Et prenez bien vos aises Και αναπαυθείτε
Vos peines sur mon cœur
Οι θλίψεις σας στην καρδιά μου
Et vos pieds sur une chaise
Και τα πόδια σας πάνω στην καρέκλα
Je vous connais, Milord
Σας γνωρίζω, Milord
Vous ne m’avez jamais vue
Δε με είδατε ποτέ
Je ne suis qu’une fille du port
Είμαι ένα κορίτσι του λιμανιού
Une ombre de la rue…
Μία σκιά του δρόμου

Pourtant, je vous ai frôlé Παρόλα αυτά, σας ξέρω
Quand vous passiez hier
Όταν περνούσατε χθες
Vous n’étiez pas peu fier
Ήσασταν υπερήφανος
Dame, le ciel vous comblait
Μα ναι, ο ουρανός σας γέμιζε
Votre foulard de soie
Το μεταξωτό σας μαντήλι
Flottant sur vos épaules
Κυματίζοντας στους ώμους σας
Vous aviez le beau rôle
Είχατε τον ωραίο ρόλο
On aurait dit le roi
Θα έλεγε κανείς ο βασιλιάς
Vous marchiez en vainqueur
Περπατούσατε σαν νικητής
Au bras d’une demoiselle
Στο χέρι μιας δεσποινίδας

Mon Dieu, qu’elle était belle Θεέ μου, πόσο όμορφη ήταν
J’en ai froid dans le cœur
Έχω στενοχώρια στην καρδιά μου

Allez venez, Milord Ελάτε, Milord
Vous asseoir à ma table
Καθίστε στο τραπέζι μου
Il fait si froid dehors
Κάνει τόσο κρύο έξω
Ici, c’est confortable
Εδώ, είναι άνετα
Laissez-vous faire, Milord
Επιτρέψτε τον εαυτό σας, Milord

Et prenez bien vos aises Και αναπαυθείτε
Vos peines sur mon cœur
Οι θλίψεις σας στην καρδιά μου
Et vos pieds sur une chaise  Και τα πόδια σας πάνω στην καρέκλα
Je vous connais, Milord  Σας γνωρίζω, Milord
Vous ne m’avez jamais vue  Δε με είδατε ποτέ
Je ne suis qu’une fille du port  Είμαι ένα κορίτσι του λιμανιού
Une ombre de la rue…  Μία σκιά του δρόμου

Dire qu’il suffit parfois  Το να πει κανείς ότι αρκεί μερικές φορές 
Qu’il y ait un navire  Πως να υπάρχει ένα πλοίο 

Pour que tout se déchire  Για να χαλάσουν όλα 
Quand le navire s’en va  Όταν το πλοίο φεύγει 
Il emmenait avec lui  Έπαιρνε μαζί του 
La douce aux yeux si tendres  Τη γλυκιά κοπέλα με τόσο τρυφερά μάτια 
Qui n’a pas su comprendre   Που δεν ήξερε να καταλάβει 
Qu’elle brisait votre vie  Ότι τσάκιζε τη ζωή σας 
L’amour, ça fait pleurer  Η αγάπη κάνει να κλάψει κανείς
Comme quoi l’existence  Όπως η ύπαρξη
Ça vous donne toutes les chances  Σας δίνει όλες τις τύχες 
Pour les reprendre après…  Για να τις πάρει μετά…

Allez venez! Milord  Ελάτε! Milord
Vous avez l’air d’un môme  Μοιάζετε με παιδί 
Laissez-vous faire, Milord  Επιτρέψτε τον εαυτό σας, Milord
Venez dans mon royaume  Ελάτε στο βασίλειό μου 
Je soigne les remords  Θεραπεύω τις λύπες 
Je chante la romance  Τραγουδάω άσματα ρομαντικά κι αγάπης
Je chante les milords  Τραγουδάω τους μιλόρδους 

Qui n’ont pas eu de chance  Που δεν έχουν τύχη
Regardez-moi, Milord  Κοιτάξτε με, Milord
Vous ne m’avez jamais vue…  Δε με είδατε ποτέ
Mais vous pleurez, Milord  Αλλά κλαίτε, Milord
Ça, j’ l’aurais jamais cru.  Αυτό, δε θα το είχα πιστέψει ποτέ.

Eh! bien voyons, Milord  Λοιπόν, καλά, ας δούμε, Milord  
Souriez-moi, Milord  Χαμογελάστε με, Milord 
Mieux que ça, un p’tit effort…  Καλύτερα απ’ αυτό, μια μικρή προσπάθεια
Voilà, cest ça!  Ορίστε, αυτό είναι!
Allez riez! Milord  Πηγαίνετε, γελάστε! Milord 
Allez chantez! Milord  Πηγαίνετε, τραγουδήστε! Milord 
Ta da da da  Ta da da da… 

Mais oui, dansez, Milord  Μα ναι, χορέψτε, Milord 
Ta da da da…  Ta da da da… 
Bravo! Milord…  Μπράβο! Milord… 

Encore, Milord…  Ακόμα, Milord… 
Ta da da da… Ta da da da…

Πηγές

Edith Piaf, Editions Vents d’ Ouest, France 2001

Wikipedia

Πάρης Βορεόπουλος [Συνεργάτης του RealOraiokastro.gr]

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη. Φοίτησε στο Κολλέγιο De La Salle. Σπούδασε Γαλλική Φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και Θέατρο σε Δραματική Σχολή. Εργάστηκε ως καθηγητής και διευθυντής σε σχολεία της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης. Ασχολήθηκε με την ποίηση, το θέατρο, την κριτική, τη λογοτεχνία, τη μετάφραση κ.ά.

Ως συγγραφέας δημοσίευσε τα έργα:

  • «Ανθολογία Γαλλικής Ποίησης», μεταφράσεις ποιημάτων δέκα Γάλλων ποιητών, παρουσίαση βιογραφικών στοιχείων και ποιητικών “Σχολών”.

  • «Το Αιώνιο Παιχνίδι», μονόπρακτο θεατρικό έργο, το οποίο ανεβάστηκε σε θεατρική σκηνή.

  • «Ποιητικές Διαδρομές», ποιητική συλλογή.

  • «Η Ζωή και το Έργο του Αλμπέρ Καμύ», κριτική μελέτη.

  • «Κριτικές Μελέτες Αισθητικής του Γκυ ντε Μωπασσάν», μετάφραση παρουσίαση και σχόλια όσον αφορά τις απόψεις του Γάλλου συγγραφέα, για την τεχνική απόδοσης ενός γραπτού κειμένου καθώς και των εικαστικών τεχνών, ζωγραφική-γλυπτική.

  • «Οδοιπορικό Ζωής», ποιητική συλλογή.

  • «Ταξιδεύοντας στο Χρόνο», συλλογή διηγημάτων.

  • «Η Παιδεία στην Καππαδοκία»

από την αρχαιότητα ως την ανταλλαγή των πληθυσμών το 1924,

επιστημονική μελέτη.

– «Δύο Λογοτεχνικά Μανιφέστα: André Breton και JeanPaul Sartre»,

δοκίμιο.

  • «Η Μικρά Ασία μέσα από την Ελληνική Λογοτεχνία», δοκίμιο.

  • «Τραγούδια του Δημήτρη Θέμελη με συνοδεία πιάνου σε στίχους Πάρη Βορεόπουλου», ποιήματα, μουσικά κείμενα και CD με τραγούδια.

Μοίρασε το άρθρο!