ΒΙΒΛΙΑ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΩ: «Το χαμόγελο του δράκου» της Αλκυόνης Παπαδάκη

Ένα μυθιστόρημα αντιθέσεων, όπου ο λυρισμός συναντά τη βαναυσότητα των διαλόγων και των πράξεων

Αυτό που κάνει ξεχωριστά τα βιβλία της Αλκυόνης Παπαδάκη είναι ότι εντέχνως αφήνει τους αναγνώστες να πλάθουν το τέλος. Δημιουργεί ένα πέπλο μυστηρίου, που θα μπορούσε να έχει πολλές και διαφορετικές αναγνώσεις, ανάλογα με τις εμπειρίες και τα βιώματα καθενός. 

Μέσα στις σελίδες των έργων της αναλύει, συνθέτει, αγωνίζεται, δημιουργεί, διακινδυνεύει και διδάσκει ήθος, σε μια δύσκολη εποχή που αναζητεί οδηγούς και πρότυπα ζωής. 

Στη νέα της ιστορία, «Το χαμόγελο του δράκου», οι ήρωές της, σαν μοναχικοί γλάροι, περπατούν μέσα στη βροχή και ζωγραφίζουν εικόνες στην ψυχή του αναγνώστη. Ένα λυρικό μυθιστόρημα για την αέναη αναμέτρηση μάνας κόρης και τον προδότη έρωτα, αυτόν που διαλέγουμε εμείς. 

«Εμείς… που κάναμε ψίχουλα την ψυχή μας για να ταΐσουμε τα όρνια.
Εμείς… που περπατήσαμε μέσα στη βροχή γιατί δεν καταδεχτήκαμε να πάρουμε την ομπρέλα που μας πρόσφεραν οι άλλοι επ’ αμοιβή…
Εμείς… που περπατήσαμε στον υπόνομο μ’ ένα τριαντάφυλλο στο χέρι.
Εμείς… που κάναμε τον δράκο που φώλιαζε μέσα μας να χαμογελάσει.

Εμείς… που φτάσαμε στην άκρη του γκρεμού, μόνο και μόνο για ν’ απολαύσουμε τη θέα…
Εμείς… που δεν ζητήσαμε ποτέ τα ρέστα της ζωής μας από τον ταμία.
Να ’μαστε, λέει, στη βαρκούλα… και να ’χε φεγγαράδα… και ν’ αρμενίζαμε…»

Μια ιστορία για τον αγώνα επιβίωσης, για εκπλήρωση των επιθυμιών και των προσδοκιών, με χαρακτήρες δυνατούς, αλλά επιρρεπείς, που κάνουν συμφωνία με τον διάβολο και που νικιούνται σε βάθος χρόνου και με χαρακτήρες φαινομενικά αδύναμους, που όμως στο τέλος βρίσκουν τον δρόμο που τους αξίζει και ίσως και δικαιωματικά να τους ανήκει. 

Μοίρασε το άρθρο!